please yield

Mijn eerste pakjesavond waar ik niet thuis was met mams en paps is eigenlijk geruisloos voorbij gegaan. Behalve dan dat ik een driehoekig pakje kreeg op vrijdag 5 december. Mijn moeder had me op de maandag ervoor eigenlijk al gewaarschuwd. Niet voor de vorm van het pakje, maar voor het feit dat ze een pakje ging sturen. Dat zei ze natuurlijk niet in die bewoordingen. Ze wilde iets versturen dat groter was dan een brief, zodat ze het niet naar mijn apartement kon sturen. Ze vroeg of ze het dan naar mijn stage-adres moest sturen, of naar de EF school, net als met de camera. Ik dacht dat de school het best zou zijn. En zo geschiede, als het ware. Op vrijdag ging ik naar de ”Activities Office’‘, een aparte kamer in de school waar alle buitenschoolse activiteiten door twee mensen worden geregeld. Of ze nog een pakje hadden. Voor wie? Bram de Jongh. Gelach. Reken maar dat we een pakje hebben. Een driehoek, haha. Ze overhandigden me de driehoek, die ik natuurlijk een verbijstert in ontvangst nam. Ik moest ze vooral laten weten wat erin zat, want dit hadden ze natuurlijk nog nooit meegemaakt. Blijkbaar heb je alleen maar saaie mensen bij EF, want zeg nou eens eerlijk… In Nederland ontvangen we toch dagelijks de vreemdste vormen. Ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld. Ik had een bizarre 9 hoek verwacht, met een punt die het pak geheid onhandelbaar zou maken. Nou ja, volgende keer beter… Ik nu ook aardig opgelaten. Een driehoek kon alleen maar een surprise betekenen! Mijn Belgische vriend Andreas, een beetje het type Max plus, was aardig onder de indruk, dus dat betekende originaliteit. Hij heeft de gewoonte om de raarste dingen op de raarste plekken te tekenen. Ik zal, als ik adres weet, een link naar zijn ”website” plaatsen (het is een myspace, zucht). Hij heeft ook de neiging om zomaar een verhaal te vertellen over rare figuren in fantasiewerelden. Misschien omdat hij te veel ”van-dat-soort-boeken” leest. Het soort ”The hitchhikers guide to the galaxy”. Max en hij zouden zeker een keer moeten brainstormen. (Tip!)

Nou goed. Eenmaal thuis met ”le packette triangulair” – wat dan weer vrij soepel en rond klinkt – begin ik met uitpakken. Eerst het bruine pakketjes papier verwijderen. Dan een verbaasde blik werpen op wat overduidelijk een kaas moet voorstellen. Hoe nostalgisch. Met grote letters allerlei kaastyperingen en Beemster op het knalgele kaaspapier natuurlijk. Ik verwachtte bijna een kaas in de kaas aan te treffen als ik het geheel zou openknippen, maar ik ben Buufje niet gelukkig. Nog niet (Tip!).

In het kaasomhulsel trof ik na enig vechten met lijm en tape een chocolade letter Sint-style – de B was helaas niet meer gevonden in de Hema -, twee boeken en een gedicht. Een boek over ”het bizarre Engels van Nederlanders” (getiteld ”I always get my sin”), met daarin een aantal geweldige uitspraken die allemaal in de trant van ”this time I see it through the fingers’‘ zijn. Ik citeer: ”Anywhere near in the future this will disappear as snow for the sun”. Nog een: ”as he needs a big loaning, he has changed from bank”. De  laatste: ”That is very short to the curve”. Hilarisch, en mijn roommates hebben natuurlijk geen idee waarom dit nou weer grappig is. Ik kan het ze ook niet uitleggen zonder een volledige Nederlandse les te geven. 

Het andere boek was ”On the road” by Jack Karouac. In het Engels natuurlijk, hell yeah. Ik ben al begonnen, maar ik heb helaas niet zo veel tijd om te lezen. Het cyberleven is voorlopig nog belangrijker. En dan het gedicht. Volgens mijn moeder volledig gemaakt door mijn zusje, Maaike ”Brahaam-niet-doen!!” de Jongh. Ik ga het hier dus maar niet publiceren, voordat ik mezelf weer onmogelijk maak. (Wat is het toch leuk om te overdrijven…). Ik zeg alleen dat het over een Kaas en Sinterklaas en Sinterkaas en London en London-kaas gaat. Erg creatief, haha. Het gedicht was er voor de kaassurprise, wat dan weer de kaassurprise verklaard. Een gedicht over kaas en Sinterklaas, wie verzint het? (Om niet te zeggen dat het ook nog eens fantastisch rijmt).

Bedankt iedereen voor deze geweldige surprise. En bedankt Sinterklaas voor de Nintendo Wii die nu thuis op me staat te wachten, hehe. Ik zal een lijstje voor mijn verjaardag op stellen, just in case. 

Morgen is het weer een nieuwe dag. Die dag gaat me, alles verloopt volgens plan verloopt, een tripje naar Manchester United bezorgen. All fun and Games dus. Het is een georganiseerde trip met bus en al, dus Boris, ik en Jens moeten vroeg op. We vertrekken 9 uur naar Embankment, om daar hopelijk een aanknopingspunt én een ticket aan te treffen. Voorlopig hebben we alleen de verzekering van de ”Activities Office’‘ mensen dat alles is zoals het hoort te zijn. Ik vertrouw ze maar: dit soort dingen doen ze elk jaar, zo niet elke maand. Ik heb er in ieder geval zin in, en omdat we zo vroeg vertrekken, hebben we misschien nog de mogelijkheid om een Mancuniaanse pub op te zoeken. Beetje cultuur happen hoort er ook bij, nietwaar? Ik zal wat foto’s nemen, en die op hun beurt weer op de plaats zetten waar jullie er ook wat aan hebben. 

Over jullie gesproken: het aantal comments is schrikbarend laag. No offence. Ik schrijf toch wel. Ik begin het weer leuk te vinden. Zeker als er leuke dingen zijn om te vertellen.

Shit, foto’s

Voor de foto’s, lieve lezers, moeten jullie op deze link klikken: http://picasaweb.google.com/bramegmond/.

Engelse maten

Laat je niet foppen door mijn lange afwezigheid! De tijd gaat in Engeland nu eenmaal veel sneller dan in de rest van de wereld. 

Vandaag was weer zo’n snelle dag. Het is ergens wel jammer dat die bloody English niet gewoon kunnen rekenen, want langer is beter. Ik was natuurlijk aan het werk op mijn stage-adres. Dat doe ik nu elke dag, sinds vorige week maandag – behalve de woensdagen natuurlijk. Ik moet wel up-to-date blijven met mijn fotografie lessen. Vorige week moesten we foto’s nemen van oppervlaktes, het liefst in vorm- en betekenisveranderende close-up. Dat komt natuurlijk de kwaliteit van de foto ten goede, omdat je moet nadenken. Of zoiets. Ik verzin ook maar wat hoor. En ik mis een hoop theorie, omdat ik er alleen met de praktijklessen ben. Nou had ik me van te voren al een beetje ingelezen (het instructieboekje van de camera blijkt een hoop nuttige informatie te bevatten…), maar een beetje professionele hulp is niet zo slecht op z’n tijd. Ik weet nog niet precies wat mijn volgende project gaat worden, maar het zal iets worden met mijn reis naar school. Die ik niet meer maak, sinds ik die stage loop…

Misschien mag ik de reis naar kantoor op een arty manier fotograferen. Er komt een hoop langs als je langs de Prada en Louis Vuitton rijdt. Je begrijpt het al: ik werk in de PC Hooft van London. Niet helemaal, maar een zijstraat geldt ook, toch? Ik geloof dat het PC Hooft equivalent King’s Road heet. Er is nog een andere straat die er aan vast zit – London is per slot van rekening ook groter dan Amsterdam – en waar al de grote merken zitten. Maar individuele designers en de enige Boulangerie-Patisserie van Engeland zitten er genoeg. De lunch is in ieder geval elke dag anders en elke dag erg goed. Ik werk samen met Diego Colombarolli (uit Zwitserland, maar je met die achternaam is hij gewoon een Italiaanse landverrader), en die wil, ondanks alle kwaliteit-voor-dezelfde-prijs, nog altijd een paar keer week naar de Mac… Daar wordt niet echt met engelse maten gemeten, om in het thema te blijven (en het zacht te zeggen). 

Ik vertrek elke dag om acht uur uit mijn flat om maar om negen uur aan te komen op ‘t kantoor. Ik zal eerst even uitleggen wat ”’t kantoor” nou precies is. Ik ben een ”intern”, samen met Diego dus, bij EF publications. Publications maakt deel uit van EF Office England, waar ook bijvoorbeeld Marketing, Sales, taalreizen, bussinesseducation, Internetpublications en enzovoorts onder vallen. Allemaal in het gebouw waar ik ook in zit. EF Office maakt op haar beurt natuurlijk weer deel uit van EF (worldwide). EF (worldwide, want dat is het) heeft ook weer meerdere subgroepen. Zoals Education, waar ik als ”Intern” ook onder val, en nog een aantal andere dingen. Ze hebben bijvoorbeeld ook reisverzekeringen voor taalstudenten, onder de naam Erika… En ga zo maar door. O, en ze komen uit Zweden. Dus zeker de helft van van de mensen in mijn gebouw spreekt Zweeds. Nog steeds maar twee Engelsen op 300 man. Ik geef het op. Ik ga nooit een Engelsman ontmoeten in London. 

Ik zou gaan beginnen met vertellen over de verschrikkelijke ochtendspits naar de stage. Vandaag miste ik vier treinen in Euston station. Victoria line south bound, pfff. Het was zo druk dat ik gewoon bang was dat we met zijn allen iemand van het perron zouden duwen in ons enthousiasme om aan boord van een iele metrowagon te komen. Please mind the gap, inderdaad. Nou hebben ze wel een geul aangelegd tussen de rails. Dan zou je het kunnen overleven, als je op de een of andere manier niet geëlektrocuteerd zou worden door de 5 inch(!) dikke stroomkabel die er ook nog loopt… En ik ben ook nog eens veel te lang om niét in het midden van de trein te staan. Ik voel m’n nek nu nog. Maar het is best wel leuk als je er eenmaal aan gewend bent geraakt. Ik pleit hier, wederom, voor een een metro in de Randstad. Iedereen met zijn zwarte pak en actetas opeengepropt in treintje. En de machinist spreekt alsof hij net heeft leren spreken van zijn Amsterdams-Marokkaanse moeder terwijl hij moe was. Dan is het staren naar een houtje-touwtje of een visgraatje opeens niet zo vervelend meer.

Morgen meer. Of overmorgen. In ieder geval ben ik nog niet klaar. Voor nu wel, ok, maar het verhaal is nog niet uit. Het is nog niet over zijn hoogtepunt heen, waar dat ook mag zitten. De mazzle.

Op de werkvloer

Ik heb deze vrijdag mijn eerste lasagna gemaakt! Een echte lasagna, niet een ‘‘beetje van maggi, een beetje van Bram” lasagna. De reden was dat we twee gasten hadden die mij hadden gevraagd een lasagna te maken. Ik had dus geen enkele keus dan het te doen, en ik moet zeggen dat ik altijd al een lasagna had willen maken. Het is toch een deel van je opvoeding, nietwaar? Het was wel een gedoe, moet ik toegeven. Aangezien ik er nog nooit een gemaakt had, en Gabriele ook niet wist hoe je dat nou moest doen (zijn moeder maakt het altijd voor hem), moest ik wat recepten googlen. Daarna besefte ik op de valreep dat ik geen goede ovenschotel had. In een tussenuur ben ik vanuit school naar de plaatselijke markt gerend – de Mark and Spencer heeft alleen nog maar kerstspullen in de schappen – om er eentje te kopen. De gasten hadden zelf aangeboden de ingrediënten te kopen, dus dat was een zorg minder. Toen alles gereed was, heb ik samen met Gabriele meer dan een uur in de keuken gestaan, met een goede lasagna als resultaat. Jullie kunnen het recept zien op www.kokkerellenmetbram.com. 

Vorig weekend was het natuurlijk Halloween. Nou ja, natuurlijk… Ik moest er herhaaldelijk aan herinnerd worden, want het zat nog niet echt in mijn systeem, om het zacht uit te drukken. Ik hou niet zo van themafeestjes. Maar goed, aangezien iedereen die ik kende naar Halloweenfeesten ging, en ik geen goede reden had om in een zielig hoekje alleen achter te blijven, maakte ik me figuurlijk op voor mijn eerste Halloween. Figuurlijk, aangezien ik maar niet verkleed ging… Misschien een beetje slap, maar ik had geen zin om midden een club te staan met een rubberpak en een gasmasker op m’n hoofd. Beetje oncomfortabel. Nee, gewoon slap. Het plan was om naar het Halloweenfeest in ”the Ministry of Sound” te gaan. MoS is de grootse club in London, en dat is voor mij eerlijk gezegd een afknappertje. Ik ging toch, no problem, ik ben de moeilijkste niet tijdens Halloween. Kaartje was 15 pond, en dat is voor mij eerlijk gezegd een afknappertje. Ik ging toch, no problem, ik ben de moeilijkste niet tijdens Halloween. Jullie horen het al, het begon goed. Toen we, na de nodige pre-parties in verschillende appartementen, om een uur of half 1 eindelijk bij de MoS waren aangekomen, zakte de moed me helemaal in de schoenen. Er stond van 50 meter, aan beide kanten van de ingang. En na enige rondvragen: alleen diegenen met een kaartje kwamen erin. Ik niet dus. Gelukkig was ik met een aantal mensen die ook niet zo blij waren met de MoS, zodat ik niet alleen de weg naar huis terug hoefde te vinden. We waren met zijn vieren: Andreas, Emilie, Diego en ik natuurlijk. We slaagden erin een bus te vinden die in een voor ons redelijke richting ging. Ergens bij het eindpunt van de buslijn werden we eruit gegooid. Om meteen de Macdonalds in te rollen… God, vergeef me voor deze zonde, opdat u me weer in genade aan zal nemen. Amen. Daarna de volgende bus gepakt. Het was ondertussen al een uur of half 3, en we wilden toch langzamerhand wel eens thuis komen. Met thuis bedoelde niet alleen ik mijn appartement, maar ook de rest. Let’s go to Bram’s place… Dat is eigenlijk het enige nadeel van het wonen in een residence: iedereen die in een host family leeft, blijft zichzelf maar uitnodigen. Waar is die privacy??  

Enfin. De bus van de Macdonalds naar mijn flat bleek niet all the way te gaan, ongelukkigerwijs(!). Ook nog een stuk lopen dus, midden in de nacht. Eenmaal thuis wat extra drank gehaald, goede gesprekken gevoerd: erg gezellig dus, uiteindelijk. Geen prototype Halloween, maar toch. 

Intussen, op de werkvloer. Afgelopen donderdag moesten alle designprojecten klaar zijn. Met alle projecten bedoel ik mijn CD cover, een magazine van twee pagina’s over Alan Fletcher, en een poster over lettertypes. Die poster moest bestaan uit eigen foto’s van lettertypes in London, met een gezamelijk thema. Dus bijvoorbeeld een poster over winkellogo’s, of constructie, het thema dat Ira en ik (we moesten met z’n tweëen werken) hadden bedacht. 

Doordat we drie projecten op een datum moesten afronden, kon ik mijn CD cover (en boekje) niet afmaken zoals ik voor ogen had. Ik had goed nagedacht over het uitprinten van het boekje bijvoorbeeld. Voor een mooi boekje moet je pagina 1 vastmaken aan pagina 10; pagina 2 vastmaken aan pagina 9; enzovoorts. Ik had alleen de voorkant en de achterkant aan elkaar vastgemaakt. Alleen de omslag klopte dus. De rest was complete chaos… Ik ben van plan om er nog een aantal uur aan door te werken, zodat het ”perfect” is, en ik het misschien ook aan jullie kan laten zien. Want het idee is wel goed.

Niet helemaal happy met mijn werk, maar happy met de rest in London-land, hobbel ik voort naar de fotografie zesweekse. Na zes weken hebben we een heuse tentoonstelling van ons werk. Gelukkig heb ik supercamera, die zelf mooie foto’s kan maken. Ik hoef hem niet eens vast te houden…

ongeveer

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste post. Sorry for that. Dit wordt waarschijnlijk een korte update, maar je weet maar nooit…

 

Vandaag is een rustige dag. De combinatie van huiswerk, de grijheid van de Britse lucht en de trance van het voorbijrazende verkeer zorgen voor een zekere loomheid. Ik moet me een beetje opladen voor een week school, denk ik. Maakt niet uit, ik kan tenminste zeggen dat ik uit ben geweest in het nieuwe SoHo. Het blijkt dus dat er zich een nieuw alternatief uitgaansgebied ontwikkeld op loopafstand van mijn flat. Eerder berichtte ik al over een uitgaansgebied op loopafstand, maar dat ligt oostwaards en bestaat vooral uit restaurants. Waar ik vrijdag was, ligt west van mij: gewoon de City Road aflopen en dan rechts afslaan. Er zijn geen toeristen, en de sfeer is goed. Ik kwam zelfs langs een club waar LeLe optrad, het andere project van P. Fabergé. Als dat geen leuk gebied is, weet ik het ook niet meer. 

 

Zaterdag heb ik gevoetbald met Jens uit Noorwegen en Diego uit Colombia. Zij doen allebei ook Media and Arts, zij het in de andere groep, de fotografiegroep. Over twee weken wisselen we. Dan ben ik de fotografiegroep. De spiegelreflexcamera van Paps is al onderweg, dus dat belooft wat. Ook wat betreft foto’s van London. Ik begrijp dat jullie al ongeveer 4 weken opp het puntje van jullie stoelen zitten te wachten op visuele berichtgeving, in plaats van al die letters. Nog een week geduld dus, en dan zal de ene topkwaliteit foto na de andere jullie om de oren vliegen. Ik zal ook mijn best doen om photoshop te downloaden, om mezelf te retoucheren. Ik ben niet zo’n fotoman. 

 

Er staat hier trouwens al een paar weken een pittig windje. Precies zo een die je kunt vinden in de Hollandse polders. Ik kan ook niet verklaren waar het vandaan komt. Daarbij is het ook vrij teleurstellend dat er gewoon nauwelijks regen valt. Ik zag er al naar uit om als een Britse gentleman in de straten te flaneren met m’n zwarte supersize paraplu (die ik nog moet kopen). Maar praktisch gezien ben ik wel blij. Ik loop elke dag waarschijnlijk wel een aantal kilometers, en dan reken ik de tochten in de verschillende metrostations niet mee. 

 

Ik heb besloten om nog meer te gaan lopen, en meer de bus te nemen. Ik ben hier maar voor 6 maanden en ik wil zo veel mogelijk zien en weten van London. Dat betekent huiswerk, want het aanbod is gigantisch natuurlijk. De uitgaansgebieden zal ik wel te weten komen, maar ik wil ook de leuke markten en leuke straatjes weten. Niet dat ik niet van plan was om die allemaal te weten te komen, maar ik merk nu dat de tijd wel erg snel gaat. Ik heb nog maar 5 maanden in London, dus ik moet opschieten. De laatste maand heb ik ook nog eens opgeofferd aan mijn Internship. 

 

Eerst wilde ik geen internship (stage) doen, omdat het me was afgeraden door de school. Ik was maar een simpele semester student en ik zou meer hebben aan een cambridge examen. De stage is fulltime, dus geen school voor 4 weken. En omdat ik hier maar voor 6 maanden ben, is dat een grote hap uit mijn tijd hier. Ik moest ze eigenlijk wel een beetje gelijk geven. Totdat ik besefte dat ik hier was voor de ervaring. Dat examen kan ik altijd nog doen; een maand werkervaring bij een bedrijf in de mediasector in London kon ik eigenlijk niet laten liggen. Dan maar wat lessen missen. En ik denk dat werken bij een Engels bedrijf erg goed voor mijn engels zal zijn. Ik wil niet helemaal door de mand vallen als ik Daphné weer tegenkom. Native speakers zijn er genoeg hier natuurlijk, maar ik bevind me toch in een andere wereld. Ik zie eigenlijk alleen maar buitenlanders. En ik ben bijna altijd beter in Engels. Nou ja, boeiend. Wie kan zeggen dat hij net is weze voetballen met iemand uit Noorwegen en Colombia op een betonnen veldje in hartje London. Vanavond uit eten met een paar Fransen. Morgen praten met dat meisje uit Barcelona, en dan socializen met de Russen. Ik moet altijd lachen als ik Zwitsers hoor praten in hun rare Duits. En de meeste Italianen zijn gewoon raar. Maar dat wisten jullie al. Nu we het toch over italianen hebben: Gabriele heeft het erg moeilijk met de vrouwen in zijn leven. Mama en zijn vriendin zijn natuurlijk allebei Italiaans, en dat maakt ze erg sterk – om het zo maar even uit te drukken. You don’t call: I kill you. Dus elke dag een uur bellen met zijn vriendin. En daarna mama goedenacht wensen. O, en hij doet geen olie in zijn eten. En geen boter. Het hele beeld dat ik had van Italië is overhoop. Waar zijn die Siciliaanse taferelen, waar elke gezin eet van 4 uur in middag tot 11 in de avond? 

 

Als ik nog meer ingevingen krijg over het leven in London zal ik het zeker posten. Ciao

Tijd

Het is weer tijd voor een nieuw berichtje uit London-land. Ik zit aan de eettafel, samen met Boris. We hebben beide ons Macje aanstaan, die we tegelijkertijd gebruiken om te internetten. Er is een draadloze verbinding in het appartement, maar daar moet je apart voor betalen. Elke keer dat ik internet opstart, moet ik mijn gebruikersnaam en wachtwoord invullen. Best irritant, maar ik ken het intussen uit m’n hoofd. Dat geeft wel aan dat ik het internet best vaak gebruik. Meestal gewoon om stom en dom te surfen naar voetbaluitslagen. Ik probeer zoveel mogelijk te bloggen, maar vaak is het gewoon te druk in de flat (met z’n 4-5en wordt het al snel druk op die paar vierkante metertjes), om me goed te concentreren. Dat is wel een vereiste – voor mij althans – om een redelijk verhaal met een redelijke lengte te produceren. Misschien moet ik maar overstappen naar korte blurbs die ik elke dag plaats. Het is ook moeilijk voor mij om iets nieuws te plaatsen. Ik weet wel dat elk dingetje voor jullie nieuws is, maar misschien neemt mijn perfectionisme het hier toch een beetje over. Ik voel me bijna verplicht een te gek, lang verhaal te schrijven. Nee, dat klinkt veel harder dan het is. Maar het leven hier voelt gewoon al lang niet meer zo speciaal als het in de eerste paar dagen was. 

London (ik schrijf het maar op z’n Engels…) voelt bijna als een dorp. Niet dat ik alles in London nu wel gezien heb; elk hoekje en plekje verkend. Misschien wel het tegenovergestelde. Doordat mijn wereld hier relatief een klein oppervlakte in London beslaat, voelt het alsof ik in Alkmaar of een andere kleine stad woon (dat is iets anders dan een dorp, inderdaad). Elke dag loop ik tien minuten van mijn huisje naar Old Street station. Dan ga ik ondergronds, zodat ik verder niets van London zie. Als ik weer bovenkom, lijkt het alsof ik een paar minuten van huis ben. En dan ga ik naar school. Misschien heb ik eens een keer een tussenuur, die ik benut om naar de stad te gaan. Ik geef toe dat Oxford Street wat langer is dan de Langestaat, maar het voelt hetzelfde. En wat het reizen per metro betreft: ik roep al jaren dat er een metro moet komen in Alkmaar en omstreken. Ik overdrijf misschien wat, maar ik hoop dat jullie inzien wat ik bedoel. Verder doe ik mijn boodschappen in de supermarkt tien minuten verderop. Niet meer dan normaal. Niks geen Harrods of andere fancy shops, gewoon de Sainsbury’s op de hoek. Ik heb het gevoel dat ik in London leef, maar tegelijkertijd is het ver weg. Ergens verderop staat de Big Ben, en de Houses of Parliament. Maar dat is bijna even ver weg als Amsterdam van Alkmaar.

Ik was zaterdag weer eens in de Sainsbury’s. Aardige supermarkt, misschien net iets beter dan een Deen of een Dekamarkt. Het is zeker beter dan ik had verwacht van een Britse Supermarkt. Ik was nu eens niet voor een paar tomaten, die ik meestal per dozijn eet op boterhammen, tosti’s en andere dingen. Ik was er met al mijn roommates – behalve ”Venezuelan Guy” natuurlijk. We, eigenlijk ik, hadden besloten dat we boodschappen voor de hele week moesten doen, om zo te voorkomen dat we steeds op en neer liepen naar de dure 24/7 shop, onder ons flatgebouw. Omdat we van plan waren echt veel te kopen, zelfs broodmessen, moesten we iets hebben om de slappe plastic zakjes, denk Hema, in te vervoeren. Het is dan wel een soort Alkmaar, maar fietsen zijn hier nog niet uitgevonden. Laat staan normale tassen. Gelukkig wist iemand, ik weet niet meer wie, zich te herinneren dat er onder het trappenhuis een aantal winkelwagens stonden. Dus wij met een lege winkelwagen de straat op. Altijd leuk natuurlijk, die winkelwagentjes. Tien minuten later aangekomen bij de Supermarkt. Een uur en vele discussies later stonden we bij de kassa. Ten minste, als je een rij van tien huismoeders en vaders met karretjes een kassa mag noemen. We konden nog net het nummer van de kassa zien, en dat was – met opzet, waarschijnlijk – op een lange paal geplaatst. En dan hadden we nog de goede rij. Ik geloof dat de Britten van rijen houden. Nee, ik weet het wel zeker. Zeker als je bedenkt dat alle klanten zich nog keurig gedragen als we na een uur nog steeds tegen dezelfde rug aanstaren. Wat doe je op zo’n moment? Nog meer shoppen natuurlijk. Gewoon de winkel inrennen,en net als alle anderen in de rij iemand bij het karretje achterlaten. Ik geloof, en iedereen was het met me eens, dat er een tekort aan supermarkten is in ons dorpje. Misschien een idee voor de Albert Heijn? 

Terugrijden met een volle winkelwagen door de slecht onderhouden straten van een metropool is natuurlijk verschrikkelijk. Na twintig minuten eindelijk thuis. Hoppa, de lift in met dat ding, uitladen naaste de keuken. Mam, is dat geen goed idee voor jou? Je gaat gewoon naar de manager van de Deka, en je vraagt hem of je misschien een winkelwagentje mag leasen. Hij kan natuurlijk niet weigeren, aangezien je hem een paar Euro toestopt, et voilá, daar heb je je eigen winkelwagen. Nooit meer dat gedoe met die fiets. Niet? Ook goed hoor…

Het is nu maandag, en er is een aanzienlijk deel van de – voor ons – enorme voorraad opgegaan. Voortaan nog meer kopen dus, maar ik nooit meer op zaterdag naar de supermarkt in Engeland. Wat een gekken zeg.

Gisteren, dat is zondag voor de late lezers, was ik nog steeds in de shopping mood. Ik was pas laat wakker, waarschijnlijk omdat ik pas om 5 uur in m’n bed lag. Ik ben, samen met een aantal anderen uit de residence, naar een club met de naam ”Fabric” geweest. Ik denk niet dat ik er nog een keer heen ga. Je weet het natuurlijk nooit, maar de entree van 16 pond is me toch iets te gortig voor wat ze bieden. Het is wel een van de bekendste clubs in London, en dat betekent dat ik weer iets van mijn to-do-list af kan schrappen. (Wat er verder op die lijst staat weet alleen Allah, en ik, op het moment dat ik er iets vanaf schrap…). Enfin, ik was dus laat wakker. Geen kater overigens, want ik ga geen 4 euro betalen voor een biertje na het betalen van die super-entree. Ik wilde een printer kopen. Niet om stoer te doen in de metro, maar omdat ik denk dat het van pas gaat komen. (As we speak print Gabriele zijn tickets naar Venetië-en-weer-terug uit. Handig dus. Ik, als een ware fanboy, naar de Apple store om een leuk printertje te kopen. Natuurlijk met het fiat én geld van mijn roommates – behalve ”Venezuelan Guy” natuurlijk… HP gekocht. All in one, dat is wat dacht tenminste. De man van Apple store Regent Street was, denk ik, een beetje in de war door alle drukte. Misschien ook een beetje door mijn resolute optreden. Ik wees op de goedkoopste printer en vertelde hem dat ik ”Indeed, the cheapest one” wilde. Begreep-ie natuurlijk meteen, want hij maakte nou niet echt de indruk die dingen gratis door Apple thuis gestuurd te krijgen. Hij bracht me de doos; ik keek niet op de doos. Voortaan kijk ik altijd op de doos. Thuis blijkt het dus allemaal niet te kloppen. Gewoon in het ootje genomen door apple… Ik weet niet wat ik daarover moet zeggen. Vandaag teruggegaan en mijn geld teruggevraagd, want ze bleken goedkoopje niet meer te hebben. Alleen nog maar de allerduurste. Het vreemde is dat ze in de grootste winkelstraat van Engeland geen Mediamarkt, of een gelijkwaardige winkel, hebben. Alleen een of andere vage Indiase winkel, Curry’s, aan het einde, waar ze dan toch een goedkope printer hadden. En nu hebben we een Lexmark All in One. Indiase makelij natuurlijk.

Vandaag ben ik natuurlijk naar school geweest. Beetje moe nog wel, maar lang niet meer zo moe als vorige week. Ik ben eigenlijk wel blij dat het nieuwe er vanaf is. Het is allemaal een stuk relaxter nou. Iedereen in ons appartementje kent elkaar nu – behalve ”Venezuelan Guy” natuurlijk… We weten wat we aan elkaar hebben.

”When ”Venezuelan Guy” finally went home, he didn’t know what to expect. Would there be any new people? Maybe some burglars had stolen his belongings while he was away? So, bewildered and anxious, he entered the flat. He couldn’t believe his eyes. There were four other people in the room! He was scared and tried to make himself as small as possible. But he couldn’t hide. He had to introduce himself to convince the new people he was normal. He told them his name, and they told him their names. That was to much for the poor soul. He ran away and wasn’t seen near the flat for a couple of days. One day he had to come inside, to wash his clothes. Making normal contact was still too difficult. With some primitive sounds he tried to make clear what he wanted. They didn’t understand him. He tried to avoid them ever since. The new people saw once every two or three days. Then he would eat something, or watch TV.

Ik moet een CD-cover ontwerpen. Ik heb besloten de cd van het album Antics van Interpol opnieuw te ontwerpen – het was de enige witte cd cover die ik had. Over 5 weken moet hij af zijn. Met boekje en al. Het klinkt als een leuke opdracht. Ik ga denk ik een foto op de cover zetten. Ik hoop dat het fototoestel snel aankomt haha.

Op school

Zo, daar zit ik dan. In een klein lokaaltje gepropt, samen met 12 anderen. De les die we volgen heet ilab, en we werken allemaal met onze eigen computers. We hebben net ongeveer 3 uur gewacht om deze les te volgen. Het is toch je eerste dag, nietwaar? Alleen wat blijkt: zelfs de leraar vindt de lesstof op de computer zinloos, en hij geeft ons gewoon toestemming iets anders te doen. What ever you like. Dus ik schrijf mijn blog. Misschien niet echt goed om mijn engels te verbeteren, maar ach.

Ik zal nog wat meer vertellen over mijn roommates. Ik heb jullie al voorgesteld aan ”Venuzuelan Guy”. Hij is nog steeds niet op komen dagen, dus geen nieuws van die kant. Wel kan ik jullie wat meer vertellen over Italian Guy and Frenchie. Het is grappig hoe Boris en ik elkaar aanvullen wat betreft het geven van bijnamen. Grote lol dus. Het is bijna als met ”bouwen”. Als ik – met opzet natuurlijk – het woord Venezuelan gebruik als ik met Boris praat, liggen we allebei dubbel. Andersom hetzelfde natuurlijk. Nou goed. De italiaan heet dus Gabriele. Hij komt uit Milaan en draagt natuurlijk Louis Vuitton schoenen bij zijn Louis Vuitton tas en Louis Vutton zonnebril. Hij is erg aardig, maar al wat ouder dan wij zijn. Hij is 22 en hij heeft net deze zaterdag zijn bachelor Bussiness Administration afgerond. Chapeau Gabriele. En nu was zijn plan om hier bij EF de pre-master Business te komen doen, om meteen daarna door te stromen naar de London school of Economics. Hij lijkt zeker slim genoeg, maar hij ondervindt wat problemen met zijn engels. Hij heeft al betaald voor 6 maanden, maar nu blijkt dat zijn engels niet goed genoeg is. Daar sta je dan, en daarbij weet hij niet of hij zijn terug kan krijgen. Nu wil hij een normale engelsstudie van 2 maanden doen. Lastig lastig. Om even in het teken van geld te blijven: geld is ook bij hem geen probleem (zijn vader heeft 5 auto’s,ik noem geen merken). Wel jammer, want hij is een aanwinst voor ons appertementje.

En dan Frenchie. Ja, Frenchie is een geval apart. Er lopen veel Fransen rond bij EF, maar geen van allen – ik ken ze allemaal – spreekt zo slecht Engels als Frenchie. Het is echt een beetje zielig. Ik kan zich met moeite voorstellen, en als dat achter de rug is, valt hij compleet stil. Af en toe komen er een paar woorden Frans uit, maar dat is vaak lastig te ontcijferen. Terecht dat hij bij EF zit, zou ik zo denken. Ik ben nu al benieuwd hoeveel progressie hij zal maken in de komende 6 maanden. Het is trouwens niet zo gek dat zijn Engels klote is. Hij komt namelijk uit Corsica, en dan het meest Zuidelijke puntje. Dat is in Frankrijk precies de plek die het verst van Engeland af ligt. De Fransen die in Normandie wonen, komen af en toe nog eens een verdwaalde Engelsman tegen, die ze de weg moeten wijzen naar Calais.

Genoeg over Frenchie, zo interessant is hij nou ook weer niet. Ik maak nog wel een keer een foto… Laten we het over mijn lessen hebben. Ik moest vandaag om 9 uur op school zijn. We vertrokken eerder, omdat Gabriele en Stefanec (dat is trouwens de naam van Frenchie) om half negen op school moesten zijn, en ook nog even langs de Starbucks wilden. Small Mocha Chip Frappechino, please. Yes, to take away, please. Thank you. Ik en Boris moesten hen de route uitleggen. Eerst tien minuten lopen richting Old Street Tube Station. Dan pak je in Old Street Station de Northern Line (Southbound natuurlijk), richting London Bridge. Daar stap je over op een metro van de Jubilee lijn. Als je de goede richting neemt, en dat is in dit geval Westbound, zul je uit kunnen stappen in Southwark (voor de goede uitspraak slik je alle medeklinkers, behalve de S, in.) Dan moet je een stuk lopen. Eerst 50 meter op The Cut; dan 50 meter op een zijstraat; dan 50 meter op Victoria Street; dan 50 meter op een zijstraat; dan 100 meter op Roupell Street. Als je al deze stappen in de goede volgorde hebt uitgevoerd, zul je aan je linkerhand EF London zien.

Ik had eerst een les Media and Arts. Voor de duidelijkheid: ik heb lessen Media and Arts en lessen Engels. Het is ongeveer een 50/50 verdeling. Nu had ik dus Media and Arts, richting Indesign. We moeten dus dingen gaan ontwerpen. De klas Media and Arts is in tweeen gedeeld. Ik volg dus Indesign, en de andere groep doet meer met Fotografie. Na 6 weken wordt er gewisseld. Het voordeel is dat we maar met z’n twaalven in een klas zitten. Een perfecte werkgroep. Leuke mensen ook. Voor onze  eerste les, vanochtend dus, moesten we een collage maken over ons zelf. Op een collage mag je niks zelf schrijven, dus het was de opdracht een aantal kranten en magazines te verzamelen. Na onegeveer een rondlopen in de stad had ik al 15 gratis kranten en tijdschriften te pakken. Wat gratis kranten betreft – en ik weet toevallig dat Max hierdoor graag naar London zou willen komen - is London gewoon een paradijs. Als je niet met een collage bezig bent, is het gewoon ronduit vervelend. Op elke straathoek staat wel een mannetje die weer een of andere krant aan het uitdelen is. Maar in zo’n geval erg nuttig dus. Eenmaal terug in het appartement (ik zal het voortaan maar thuis noemen) beonnen met knippen en plakken. Erg stressvol allemaal, ondanks dat ik een superdure schaar had gekocht die zich aan mij aanbood met het opschrift: ”Will never go blunt”. Ik kan even niet meer herinneren hoe de Titanic zichzelf ooit verkocht. Toen ik klaar was, was het tijd om me klaar te gaan maken voor de night before the first class. De collages van iedereen besproken. Allemaal ongeveer dezelfde interesses. Een band vormen moet geen probleem zijn met twee drummers, drie gitaristen, een zanger en een zangeres. Laat staan de achtergronddanseressen.

Engelse les was ook erg leuk. Ik ben trouwens blij dat het Media and Arts gebeurd serious business is, en dat we echt worden geacht ons best te doen. Maar niet langer dan een half jaar… Het moet niet te gek worden. Engels dus. Ik ben een level 7 student, dus dat betekent – na wat onderzoek gedaan te hebben – dat ik het op een na hoogste niveau heb. Ik ken eigenlijk niemand die niveau 8 gehaald heeft. En als dat wel zo was, kon hij/zij zich waarschijnlijk gaan opmaken voor privé lessen. Misschien dat studenten die al eerder een taalcursus hebben gevolgd niveau 8 halen. Of studenten die doorstromen na een half jaar. Of doe ik nu Door en Daphné te kort?

Mijn leraar Engels is een geweldige vent. We zullen voortaan elke les beginnen met het doornemen van de krantenkoppen van the Times, the Guardian, the Daily Telegraph en the Independent. Daarover gaan we dan discussieeren. Als je iets niet begrijpt mag je het vragen. Kijk, dat vind ik nog eens een nuttig les Engels. Na een blokuur Engels, hadden 3 uur vrij, en daarna hadden we les in het computerlokaal. Daarmee is het klokje rond.

De volgende keer moet ik waarschijnlijk beslissen wat ik ga doen: een stage, of het Engels examen. Spannend, spannend.

Zondag

Het is eindelijk zondag. Jullie moeten weten dat ik het niet echt gewend was om vroeg op te staan. Nou, eigenlijk, ik kon het gewoon niet meer. Het is gewoon een regelrecht wonder dat ik nu niet slaap. Want reken maar uit: donderdag opstaan om 6 uur; vrijdag opstaan om 7 uur en zaterdag opstaan om 9 uur. Dat is een ontzettend zware opgave voor iemand die 4 maanden lang, elke dag – met uitzondering van een paar weken dan – om 12 uur opstond. Ik ben dus erg blij dat ik vandaag gewoon weer ouderwets kon uitslapen. 

Ik ben net terug van mijn wandeling naar Upper Street. Ik moest nog wat dingetjes kopen voor maandag, als mijn eerste dag op school begint. Ik had een notebook nodig om mijn notes in op te schrijven, en een kilo wortelen om op te eten. O, en wat pennen. Maar die raak ik toch altijd kwijt, dus eigenlijk zonde van het geld. Wat dat geld betreft moet ik echt gaan oppassen. Ik denk nog steeds in Euro’s. En Ponden zijn nu eenmaal geen Euro’s. Ze zijn zelfs duurder. Dus ik heb mezelf voorgenomen om al mijn uitgaven op te schrijven, en ze achteraf om te rekenen. Misschien dat ik ooit nog eens in Ponden zal denken, maar voorlopig lijkt dit me de beste manier. En dan is er nog een probleem. Nou ja, probleem is misschien een te groot woord, maar toch. Mijn roommate komt van oorsprong uit Oekraine, en voordat hij naar London ging, woonde hij in Israel bij zijn moeder. Zijn ouders zijn gescheiden, dus zijn vader leeft nog in Oekraine. En als ik mijn roommate, die trouwens mag voorstellen als Boris met-de-moeilijke-achternaam, mag geloven – en dat doe ik graag – is zijn vader rijk. Niet zomaar rijk, maar filthy rich. Niet dat Boris, wat echt een aardige gozer is, nou zo loopt op te scheppen over zijn vader. Hij heeft het gewoon continu over hem. Maar ook over zijn vriendin en zijn moeder. En waarschijnlijk ook over mij, als hij weer eens aan de telefoon hangt met deze of gene. Hij zei tegen mij, toen ik hem confronteerde met zijn bel-gedrag, dat hij eens, toen hij in een of ander Europees land was, een telefoonrekening van 5000 euro had gehad. Geen probleem natuurlijk, maar toch. Hij vond het zelf ook wel een beetje vreemd, bekende hij. Even terug naar de rijkdom die de familie-met-de-moeilijke-achternaam schijnbaar heeft. Geld is gewoon geen probleem voor Boris. Hij kan elke dag uit eten, drie keer. Voor mij is het dus moeilijk om ook niet elke dag drie keer uit te gaan. Maar ik geloof dat ik hem, en mezelf wel redelijk in de hand heb. Dus ”no problem man” (spreek uit met Russisch accent). Trouwens, hij komt net de kamer binnen. Hij heeft een lidmaatschap bij de fitness first gekocht, met personal trainer. Misschien moet ik ook maar gaan sporten. Voetbal is nog steeds de best optie als ik de prijs hoor die hij noemt voor de fitness. Maar ik mag hem wel, en ik ben blij dat ik tenminste een normaal roomie heb.

”The Venezuelan Guy”

Once upon a time there was a Venezuelan guy. He was a big friend of Hugo Chavez, the admireable president of Venezuela. He was into Jennifer Lopez, Britney Spears and of course, Christina Aguilera. One day, he had to go to London. Not because he wanted to, but because of his father. So he went. He had to sleep in a tiny, tiny flat in the neighbourhood of Islington. It was far from the shoppingcentres in downtown London. He accepted the place. But not for long. When he heard that EF, the school he sometimes attended classes at, had placed new students in his flat, he left. The new students arrived, and found only what was left of his possessians: all of his clothes, his dvd’s (you know of which artists), his ab king pro, all of his shoes, his food. When he did not showed up at the flat after three days, the new roommates started to worry about him. Where could he be? Maybe he was afraid of people? Or maybe he had found a new house, complete with new clothes? No one knows where he is until this very day. 

Mijn andere roommates, een Fransman en een Italiaan, zijn ook nog niet gearriveerd. Ik vind het zacht gezegd erg vreemd allemaal. Maar eigenlijk moet ik niet klagen, want we hebben een 5 persoons appartement met z’n tweeen. En de schoonmaaksters komen twee keer in de week, een keer om de lakens te verversen en een keer om alles schoon te maken. En we hebben onze eigen wasmachine en een vaatwasser. *(de Italiaan komt net binnen, eindelijk. Lijkt een aardige gozer te zijn. Jaar of 20. Heeft al twee jaar alleen gewoond. Kan misschien goed koken haha.) 

Ik ben vrijdag voor de eerste keer naar de school geweest. Eerst was er een korte introductie, en daarna gingen we een parkje dichtbij. Het was gelukkig stralend weer. Ik zal binnenkort wat foto’s plaatsen van het typische Engelse straatje waar de school aan ligt. De school heeft ook een binnenplaats met bomen en parasol. Niet echt zinvol, normaal gesproken, met de Britse regen. Maar nu dus wel. Naast het parkje staat de kerk waar we alle nieuwe studenten moesten verzamelen. De directrice sprak ons toe en ik moest onwillekeurig denken aan het Murmellius. De paralellen waren duidelijk aanwezig. Het zou me niet verbazen als iemand als Hoek de directrice had gekend. Daarna moesten we nog een testje maken. Multiple choice. Engels. Any volunteers? Ik bedoel, na 6 jaar gymnasium was ik goed voorbereid. Dus nu ben ik niveau 7. Het hoogste niveau gelukkig. 

Het schrijven van een goed einde is nu een beetje moeilijk geworden. Ik moest socializen met de Italiaan, wiens naam Gabriele is. Hij is 22. Hij heeft zijn bachelor Business Administration al binnen, en hij is hier om zijn engels te verbeteren om aan de London School of Economics te studeren. Dat was het. Tot morgen denk ik. Dan vertel ik over Media and Arts. Ciao

haha

Hier begint het dan. Hier is alles op gebaseerd. Ik, Bram de Jongh, zit op dit moment in mijn appartement in London. Eigenlijk ben ik hier op een heel vanzelfsprekende manier gekomen. Geen rare dingen, geen vertragingen, geen politie-achtervolgingen, geen uitzettingsprocedures: gewoon normaal. Ik zal het van het begin tot en met het einde vertellen. De reis dan.

Vanochtend om 6 uur stond ik als eerste op. Nou ja, mijn vader was ook al wakker, maar die heeft wat last van slaapproblemen. Of het waren gewoon, net als bij mij, de zenuwen. Anyway, ik liep naar de badkamer en ik… Nee, laat ik het maar niet minuut tot minuut uit de doeken doen. Zo spectaculair is alles nou ook weer niet. Als ik, as we speak, in de gevangenis zat, en als ik mijn laatste phonecall had gebruikt om mijn inbelverbinding op te starten, ja dan was het de moeite waard geweest. Nu niet. Er is gewoon nauwelijks een climax jongens, sorry… Maar goed. Ik had alles de dagen ervoor minitieus ingepakt. En met alles bedoel ik ook alles wat ik heb aan kleren en elektronica, plus de hagelslag. Het zat allemaal in een grote koffer van 20 kilo, want dat was het strikte limiet voor Europese vluchten. Plus 5 kilo handbagage, maar dat is de moeite van het vertellen niet echt waard. Dus alles wat ik heb zat in die ene tas. Ik kijk nu eigenlijk een beetje naar Daphne (macbook doet geen streepje op de e…), voor zover dat kan vanuit London. Ik gok dat zij nog een tas extra heeft gehad, al was het alleen maar om haar schoenen mee te nemen.

De trein gepakt vanuit Castricum. Overstappen in Zaandam. Om 8 uur precies op Schiphol. Te lange rij voor de Starbucks. De Juice Bar. Door de douane, maar eerst afscheid nemen. Waar waren jullie allemaal? (degenen die er wel waren: bedankt, haha). Nou daar was ik dan. Ganz allein. Gelukkig had ik een doel. Toen ik dus alleen door de taxfree-zone wandelde – handbagage op een handig karretje natuurlijk – besefte ik dat ik nog wat stroomadapters nodig had. Zonder stroom geen leven, je weet. Nou, dus ik kom daar, zeg ik tegen mezelf: ”Bram, je moet EU naar UK stekkers hebben, jongen!” Kopen, kopen, niet kijken dus.

De vlucht ging eigenlijk voorspoedig. Wel een leuk detail dat ik in een leren stoel zat. De Britten denken ook overal aan. Het is zo lekker als je geen zweet op je rug hebt staan aan het einde van een parabool-vluchtje van niks. Kunnen de jongens en meisjes van Easyjet nog een puntje aan zuigen. Lekker okselfris, maar moe, kom ik aan op Heathrow. Handbagage op mijn grote koffer-met-wieltjes, en rollen maar. Ik zat er eerst nog aan te denken om de Heathrow express te nemen, aangezien die in een kwartiertje van Heathtrow naar het centrum van London zou zoeven. Maar daar zag ik vanaf na het zien van prijs – zo eentje waar een gezin in Afrika een jaar van zou kunnen leven. Gelukkig ben ik begaan genoeg met mijn medemens om de metro in te rollen, perfect volgens het oorspronkelijke plan. Ik neem aan dat de meesten van jullie de metrokaart van London niet in hun hoofd hebben zitten zoals ik. Daarom zal ik even mijn metro-trip van vandaag uitleggen. Vanaf Heathrow Airport vertrekt er een metrolijn, de Piccadilly lijn. De Piccadilly lijn, of de blauwe lijn, rijdt rechtstreeks vanaf de luchthaven door het centrum naar King’s Cross, St. Pancras, precies de plek waar ik moest overstappen. Et voila, na een uur – en het album van de Klaxons en Hadouken! – later, kom ik aan. Tassen op de roltrap. Overstappen naar de Northern Line, Southbound. en dan een halte later uitstappen op Angel. Fantastische naam voor een metrostation natuurlijk, maar de engelen hadden hem een klein stukje – zeg 10 minuten lopen – naar het oosten mogen leggen. De verbinding was nu niet helemaal perfect, en dat stoort me mateloos. Niet meer okselfris dus. 

Ik moest van het blaadje nummer 31 intoetsen en dan op Call drukken. Want dat moesten alle nieuwe EF studenten doen, ik dus ook. Niemand nam op, en een of andere franse dochter met moeder kwam de deur uit. Of ik Frans sprak. In London. Ongeloof op mijn gezicht natuurlijk. Nadat ik ze had weggenegeerd (van Dale??), kwam er een man uit het niets die ging bellen en ik moest maar naar binnen en zitten en wachten op mevrouw die en die, geduld hebben. Na een kwartier kwam er inderdaad een vrouw op me af. Vrolijke EF badge op de borst, map in d’r hand. Nog jong, dus waarschijnlijk was ze zelf ook met EF een jaar naar het buitenland gegaan, om er daarna maar meteen aan de slag te gaan. Neem ik dan eventjes aan. 

En na al het papierwerk zit ik hier. Achter me zijn een paar mannen met drilboren aan de gang. Er wordt een nieuw gebouw uit de grond gestampt, dat waarschijnlijk precies nog een half jaar bouwtijd nodig heeft. Nou ja joh. Ik heb in ieder geval internet. Volgens de Engelse mevrouw die mij dus ophaalde, moest je betalen voor het internet. Dat kon je op school doen, per minuut betalen met cash of een creditcard. Of je kan gewoon even je Apple Macbook met Airport Extreme aandoen en naar draadloze verbindingen zoeken. 15 gevonden, even uitproberen, en daar is je gratis verbinding. Het is nog snel ook. 

Nou, dit was al weer het eerste verhaal uit London City. Morgen heb ik een introductiedag. We gaan zelfs varen op de Thames. Zaterdag is ook een introdag. Dan gaan we barbeknoeien en nog een aantal ”groepsactiviteiten” doen. Ik heb er nu al zin in. 

O, ik heb in principe 5 roomies, maar er is er nog maar 1 aangekomen naast mij. Ik heb hem nog niet ontmoet, maar volgens de Engelse mevrouw was het een Venezulaan. Verder krijg ik een Fransman, en een Italiaan en nog eentje, maar pin me d’r niet op vast.

WTF!!!

Ik dacht dus heel cool te doen met mijn residence verhaaltje. Niet dus, compleet mislukt. Alle info die ik heb gegeven over die residence kun je weer schrappen uit je aantekeningenboekjes, agenda’s, post-it’s, graffiti-spots, grote-reclamezuilen-in-de-stad of vliegtuigen-met-een-reclamebanner-eraan. Ik wil me dan ook verontschuldigen voor deze voorbarige en vooral valse berichtgeving. Ik begrijp dat ik jullie onrecht heb aangedaan van de ergste soort. Ik leef mee met alle slachtoffers. Ik zal al het leed vergoeden… Door de juiste info te geven.

Ik kreeg namelijk de dag na mijn post post van EF, de organisatie die alles voor me regelt. Met daarin een ander adres. Het zit namelijk zo. Ik dacht dat ik mijn residence kon voorspellen aan de hand van de prijs per week die ik moest betalen. Die prijs stond ook in de brochure die ik van de aardige mensen van EF gekregen had. Hij stond onder de residence Larch Court. Dus ik was er, in al mijn jeugdige naiviteit, alvast van uitgegaan dat Larch Court mijn bestemming zou worden. Niet dus. Nou ja, het alternatief maakt vast een hoop goed, ook voor jullie. Alle voordelen van de nieuwe locatie op een rijtje:

1. Het heet Ability(!) Towers
2. In zone 1, nog net niet City.
3. Luxer
4. Dezelfde prijs als Larch Court

Het adres: Residence Ability Towers, 1 Macclesfield Road, EC1V 8AE, London, UK. Dit is mijn definitieve adres. Mochten jullie iets op willen sturen naar mij, zoals geld en kaarten, dan zul je moeten wachten tot ik mijn kamernummer en meer van dat soort essentiële informatie weet. En totdat ik er zit natuurlijk, rare. O, en voor degenen die ook willen weten waar mijn school ligt (misschien om mij te volgen als ik in de tube zit): EF International School of English, 74 Roupell Street, SE1 8SS, London, UK.

Het eigenlijk wel jammer dat ik straks niet op een universiteit zit, net als jullie allemaal. Geen colleges, en maar 1 vak. Ik had natuurlijk wel voor een uni kunnen kiezen, met dezelde constructie als Daphné. Het enige nadeel daarvan is, en dat vind ik nog steeds heel belangrijk, dat je gegarandeerd niet in hartje London kan wonen en waarschijnlijk ook niet studeren. Als dat niet belangrijk was dan zat ik nu allang op Oxford met een beurs. Een andere optie was om alles zelf te regelen. Dus zelf een kamertje ritselen die niet 1000 pond per maand zou kosten. En zelf werk zoeken. Nou was dat werk zoeken waarschijnlijk geen probleem geweest in een metropool, maar de kamer was toch vrij moeilijk geweest. En ik zie het ook niet zitten om (voor kortere tijd dan) in een jeugdherberg te zitten, alleen om in London te zijn. Het kost niet alleen klauwen met geld, maar je mist ook het gevoel van alleenwonen dat ik nu wel kan ervaren. Alleen is het wel jammer dat alles voor me geregeld is. Die afhankelijkheid is aan de ene kant wel fijn: ik hoef niets te doen; alles wordt geregeld. Aan de andere kant is het ook frustrerend: het komt niet uit mezelf. Ik ben niet maanden op zoek gegaan naar een kamertje, alles aanpakkend wat ik maar tegen zou komen. Je kan zeggen: wees blij, it’s hell. Maar ik geloof toch dat je daar alleen maar beter van wordt… Zeker in het buitenland, waar de uitdaging nog groter is (Hulde aan Guda!). Nou ja, het is maar een halfjaartje. Alles laten organiseren door een organistie heeft een paar nadelen, maar ik denk dat ik er te kort zit om me daar ook maar langer dan 10 minuten om druk te maken. Na London ga ik toch naar Utrecht (zei hij vol goede moed). That reminds me of: inschrijven voor een kamer!