haha

Spring naar reacties

Hier begint het dan. Hier is alles op gebaseerd. Ik, Bram de Jongh, zit op dit moment in mijn appartement in London. Eigenlijk ben ik hier op een heel vanzelfsprekende manier gekomen. Geen rare dingen, geen vertragingen, geen politie-achtervolgingen, geen uitzettingsprocedures: gewoon normaal. Ik zal het van het begin tot en met het einde vertellen. De reis dan.

Vanochtend om 6 uur stond ik als eerste op. Nou ja, mijn vader was ook al wakker, maar die heeft wat last van slaapproblemen. Of het waren gewoon, net als bij mij, de zenuwen. Anyway, ik liep naar de badkamer en ik… Nee, laat ik het maar niet minuut tot minuut uit de doeken doen. Zo spectaculair is alles nou ook weer niet. Als ik, as we speak, in de gevangenis zat, en als ik mijn laatste phonecall had gebruikt om mijn inbelverbinding op te starten, ja dan was het de moeite waard geweest. Nu niet. Er is gewoon nauwelijks een climax jongens, sorry… Maar goed. Ik had alles de dagen ervoor minitieus ingepakt. En met alles bedoel ik ook alles wat ik heb aan kleren en elektronica, plus de hagelslag. Het zat allemaal in een grote koffer van 20 kilo, want dat was het strikte limiet voor Europese vluchten. Plus 5 kilo handbagage, maar dat is de moeite van het vertellen niet echt waard. Dus alles wat ik heb zat in die ene tas. Ik kijk nu eigenlijk een beetje naar Daphne (macbook doet geen streepje op de e…), voor zover dat kan vanuit London. Ik gok dat zij nog een tas extra heeft gehad, al was het alleen maar om haar schoenen mee te nemen.

De trein gepakt vanuit Castricum. Overstappen in Zaandam. Om 8 uur precies op Schiphol. Te lange rij voor de Starbucks. De Juice Bar. Door de douane, maar eerst afscheid nemen. Waar waren jullie allemaal? (degenen die er wel waren: bedankt, haha). Nou daar was ik dan. Ganz allein. Gelukkig had ik een doel. Toen ik dus alleen door de taxfree-zone wandelde – handbagage op een handig karretje natuurlijk – besefte ik dat ik nog wat stroomadapters nodig had. Zonder stroom geen leven, je weet. Nou, dus ik kom daar, zeg ik tegen mezelf: ”Bram, je moet EU naar UK stekkers hebben, jongen!” Kopen, kopen, niet kijken dus.

De vlucht ging eigenlijk voorspoedig. Wel een leuk detail dat ik in een leren stoel zat. De Britten denken ook overal aan. Het is zo lekker als je geen zweet op je rug hebt staan aan het einde van een parabool-vluchtje van niks. Kunnen de jongens en meisjes van Easyjet nog een puntje aan zuigen. Lekker okselfris, maar moe, kom ik aan op Heathrow. Handbagage op mijn grote koffer-met-wieltjes, en rollen maar. Ik zat er eerst nog aan te denken om de Heathrow express te nemen, aangezien die in een kwartiertje van Heathtrow naar het centrum van London zou zoeven. Maar daar zag ik vanaf na het zien van prijs – zo eentje waar een gezin in Afrika een jaar van zou kunnen leven. Gelukkig ben ik begaan genoeg met mijn medemens om de metro in te rollen, perfect volgens het oorspronkelijke plan. Ik neem aan dat de meesten van jullie de metrokaart van London niet in hun hoofd hebben zitten zoals ik. Daarom zal ik even mijn metro-trip van vandaag uitleggen. Vanaf Heathrow Airport vertrekt er een metrolijn, de Piccadilly lijn. De Piccadilly lijn, of de blauwe lijn, rijdt rechtstreeks vanaf de luchthaven door het centrum naar King’s Cross, St. Pancras, precies de plek waar ik moest overstappen. Et voila, na een uur – en het album van de Klaxons en Hadouken! – later, kom ik aan. Tassen op de roltrap. Overstappen naar de Northern Line, Southbound. en dan een halte later uitstappen op Angel. Fantastische naam voor een metrostation natuurlijk, maar de engelen hadden hem een klein stukje – zeg 10 minuten lopen – naar het oosten mogen leggen. De verbinding was nu niet helemaal perfect, en dat stoort me mateloos. Niet meer okselfris dus. 

Ik moest van het blaadje nummer 31 intoetsen en dan op Call drukken. Want dat moesten alle nieuwe EF studenten doen, ik dus ook. Niemand nam op, en een of andere franse dochter met moeder kwam de deur uit. Of ik Frans sprak. In London. Ongeloof op mijn gezicht natuurlijk. Nadat ik ze had weggenegeerd (van Dale??), kwam er een man uit het niets die ging bellen en ik moest maar naar binnen en zitten en wachten op mevrouw die en die, geduld hebben. Na een kwartier kwam er inderdaad een vrouw op me af. Vrolijke EF badge op de borst, map in d’r hand. Nog jong, dus waarschijnlijk was ze zelf ook met EF een jaar naar het buitenland gegaan, om er daarna maar meteen aan de slag te gaan. Neem ik dan eventjes aan. 

En na al het papierwerk zit ik hier. Achter me zijn een paar mannen met drilboren aan de gang. Er wordt een nieuw gebouw uit de grond gestampt, dat waarschijnlijk precies nog een half jaar bouwtijd nodig heeft. Nou ja joh. Ik heb in ieder geval internet. Volgens de Engelse mevrouw die mij dus ophaalde, moest je betalen voor het internet. Dat kon je op school doen, per minuut betalen met cash of een creditcard. Of je kan gewoon even je Apple Macbook met Airport Extreme aandoen en naar draadloze verbindingen zoeken. 15 gevonden, even uitproberen, en daar is je gratis verbinding. Het is nog snel ook. 

Nou, dit was al weer het eerste verhaal uit London City. Morgen heb ik een introductiedag. We gaan zelfs varen op de Thames. Zaterdag is ook een introdag. Dan gaan we barbeknoeien en nog een aantal ”groepsactiviteiten” doen. Ik heb er nu al zin in. 

O, ik heb in principe 5 roomies, maar er is er nog maar 1 aangekomen naast mij. Ik heb hem nog niet ontmoet, maar volgens de Engelse mevrouw was het een Venezulaan. Verder krijg ik een Fransman, en een Italiaan en nog eentje, maar pin me d’r niet op vast.

5 Reacties

Opgeslagen onder Life

Categorie: first day, London, travel