Het is eindelijk zondag. Jullie moeten weten dat ik het niet echt gewend was om vroeg op te staan. Nou, eigenlijk, ik kon het gewoon niet meer. Het is gewoon een regelrecht wonder dat ik nu niet slaap. Want reken maar uit: donderdag opstaan om 6 uur; vrijdag opstaan om 7 uur en zaterdag opstaan om 9 uur. Dat is een ontzettend zware opgave voor iemand die 4 maanden lang, elke dag – met uitzondering van een paar weken dan – om 12 uur opstond. Ik ben dus erg blij dat ik vandaag gewoon weer ouderwets kon uitslapen.
Ik ben net terug van mijn wandeling naar Upper Street. Ik moest nog wat dingetjes kopen voor maandag, als mijn eerste dag op school begint. Ik had een notebook nodig om mijn notes in op te schrijven, en een kilo wortelen om op te eten. O, en wat pennen. Maar die raak ik toch altijd kwijt, dus eigenlijk zonde van het geld. Wat dat geld betreft moet ik echt gaan oppassen. Ik denk nog steeds in Euro’s. En Ponden zijn nu eenmaal geen Euro’s. Ze zijn zelfs duurder. Dus ik heb mezelf voorgenomen om al mijn uitgaven op te schrijven, en ze achteraf om te rekenen. Misschien dat ik ooit nog eens in Ponden zal denken, maar voorlopig lijkt dit me de beste manier. En dan is er nog een probleem. Nou ja, probleem is misschien een te groot woord, maar toch. Mijn roommate komt van oorsprong uit Oekraine, en voordat hij naar London ging, woonde hij in Israel bij zijn moeder. Zijn ouders zijn gescheiden, dus zijn vader leeft nog in Oekraine. En als ik mijn roommate, die trouwens mag voorstellen als Boris met-de-moeilijke-achternaam, mag geloven – en dat doe ik graag – is zijn vader rijk. Niet zomaar rijk, maar filthy rich. Niet dat Boris, wat echt een aardige gozer is, nou zo loopt op te scheppen over zijn vader. Hij heeft het gewoon continu over hem. Maar ook over zijn vriendin en zijn moeder. En waarschijnlijk ook over mij, als hij weer eens aan de telefoon hangt met deze of gene. Hij zei tegen mij, toen ik hem confronteerde met zijn bel-gedrag, dat hij eens, toen hij in een of ander Europees land was, een telefoonrekening van 5000 euro had gehad. Geen probleem natuurlijk, maar toch. Hij vond het zelf ook wel een beetje vreemd, bekende hij. Even terug naar de rijkdom die de familie-met-de-moeilijke-achternaam schijnbaar heeft. Geld is gewoon geen probleem voor Boris. Hij kan elke dag uit eten, drie keer. Voor mij is het dus moeilijk om ook niet elke dag drie keer uit te gaan. Maar ik geloof dat ik hem, en mezelf wel redelijk in de hand heb. Dus ”no problem man” (spreek uit met Russisch accent). Trouwens, hij komt net de kamer binnen. Hij heeft een lidmaatschap bij de fitness first gekocht, met personal trainer. Misschien moet ik ook maar gaan sporten. Voetbal is nog steeds de best optie als ik de prijs hoor die hij noemt voor de fitness. Maar ik mag hem wel, en ik ben blij dat ik tenminste een normaal roomie heb.
”The Venezuelan Guy”
Once upon a time there was a Venezuelan guy. He was a big friend of Hugo Chavez, the admireable president of Venezuela. He was into Jennifer Lopez, Britney Spears and of course, Christina Aguilera. One day, he had to go to London. Not because he wanted to, but because of his father. So he went. He had to sleep in a tiny, tiny flat in the neighbourhood of Islington. It was far from the shoppingcentres in downtown London. He accepted the place. But not for long. When he heard that EF, the school he sometimes attended classes at, had placed new students in his flat, he left. The new students arrived, and found only what was left of his possessians: all of his clothes, his dvd’s (you know of which artists), his ab king pro, all of his shoes, his food. When he did not showed up at the flat after three days, the new roommates started to worry about him. Where could he be? Maybe he was afraid of people? Or maybe he had found a new house, complete with new clothes? No one knows where he is until this very day.
Mijn andere roommates, een Fransman en een Italiaan, zijn ook nog niet gearriveerd. Ik vind het zacht gezegd erg vreemd allemaal. Maar eigenlijk moet ik niet klagen, want we hebben een 5 persoons appartement met z’n tweeen. En de schoonmaaksters komen twee keer in de week, een keer om de lakens te verversen en een keer om alles schoon te maken. En we hebben onze eigen wasmachine en een vaatwasser. *(de Italiaan komt net binnen, eindelijk. Lijkt een aardige gozer te zijn. Jaar of 20. Heeft al twee jaar alleen gewoond. Kan misschien goed koken haha.)
Ik ben vrijdag voor de eerste keer naar de school geweest. Eerst was er een korte introductie, en daarna gingen we een parkje dichtbij. Het was gelukkig stralend weer. Ik zal binnenkort wat foto’s plaatsen van het typische Engelse straatje waar de school aan ligt. De school heeft ook een binnenplaats met bomen en parasol. Niet echt zinvol, normaal gesproken, met de Britse regen. Maar nu dus wel. Naast het parkje staat de kerk waar we alle nieuwe studenten moesten verzamelen. De directrice sprak ons toe en ik moest onwillekeurig denken aan het Murmellius. De paralellen waren duidelijk aanwezig. Het zou me niet verbazen als iemand als Hoek de directrice had gekend. Daarna moesten we nog een testje maken. Multiple choice. Engels. Any volunteers? Ik bedoel, na 6 jaar gymnasium was ik goed voorbereid. Dus nu ben ik niveau 7. Het hoogste niveau gelukkig.
Het schrijven van een goed einde is nu een beetje moeilijk geworden. Ik moest socializen met de Italiaan, wiens naam Gabriele is. Hij is 22. Hij heeft zijn bachelor Business Administration al binnen, en hij is hier om zijn engels te verbeteren om aan de London School of Economics te studeren. Dat was het. Tot morgen denk ik. Dan vertel ik over Media and Arts. Ciao
3 Reacties
zondag, 28 september, 2008 at 5:38 pm
Hi Bram wat een prima roomies. Rijk, Arm, Oostblok, maffia; Dutch connection. Financial crisis in the centre of financial Europe; . Het script ligt er al bijna… En ze kunnen koken, dat is misschien wel het belangrijkst voor je. Ik denk dat je over enkele maanden prima kunt koken. Even wat inside info, voor de andere bloggers: als er thuis werd gekookt, kwam Bram altijd 5 minuten voordat het klaar was, even in de pannen kijken. Snel en to the point commentaar kon in luttele seconden de maaltijd reduceren tot een primitief brouwsel. Als afscheid aten wij deze week bij twee Michelin sterren; waar anders…..
Bram, ik herinner mij uit mijn studententijd, dat opstaan voor 12 uur inderdaad erg lastig was. Het lukte alleen als het echt moest, dus als er aanwezigheidslijsten werden bijgehouden, en je op straffe van onvoldoendes er wel voor zorgde dat je er was. Gelukkig zit je in een strak ritme. Inderdaad, gewoon minimaal een keer per week uitslapen of gewoon een Spaanse siesta. Je hersenen moeten al die indrukken en talen verwerken. Anders wordt je zompig. Slaap ze…
zondag, 28 september, 2008 at 6:26 pm
Ik word nog eens de fanatiekste bloglezer hier.Maar wat wil je ook met zoveel huiswerk, ik moet toch een manier vinden om dat te ontlopen.
Als je elke dag zo’n verhaaltje schrijft zou je me daarbij wel eens enorm goed kunnen helpen!
Maar in ieder geval zie ik het probleem niet van een rijk huisgenootje; dan kan hij toch ook gewoon voor jou betalen? Of werkt dit alleen voor meisjes zo?
En nog een prangende vraag; hoe komt het dat je precies hetzelfde schrijft als je vader?..
Lieve Brammarb heel veel plezier in London en lekker spacen en raven daar!
maandag, 29 september, 2008 at 3:19 am
Prachtig machtig. En jij mag niet klagen als Richie nummer 3.
Even een tip van een kenner; ik zou niet al je uitgegeven Ponden weer om gaan rekenen in Euro’s. Wat ik doe is de Euro’s die ik binnenkrijg, ja inderdaad via familiair verband, omrekenen in Dollars en dan alles bijhouden wat ik in Dollars uitgeef totdat het op is, of niet natuurlijk. Dat kost echt al tijd genoeg en als je het dan nog terug wilt rekenen word je gillend gek. Wel is het verstandig om te bedenken dat de Pond en de Euro niet geheel hetzelfde zijn ja. Succes!