Tijd

Spring naar reacties

Het is weer tijd voor een nieuw berichtje uit London-land. Ik zit aan de eettafel, samen met Boris. We hebben beide ons Macje aanstaan, die we tegelijkertijd gebruiken om te internetten. Er is een draadloze verbinding in het appartement, maar daar moet je apart voor betalen. Elke keer dat ik internet opstart, moet ik mijn gebruikersnaam en wachtwoord invullen. Best irritant, maar ik ken het intussen uit m’n hoofd. Dat geeft wel aan dat ik het internet best vaak gebruik. Meestal gewoon om stom en dom te surfen naar voetbaluitslagen. Ik probeer zoveel mogelijk te bloggen, maar vaak is het gewoon te druk in de flat (met z’n 4-5en wordt het al snel druk op die paar vierkante metertjes), om me goed te concentreren. Dat is wel een vereiste – voor mij althans – om een redelijk verhaal met een redelijke lengte te produceren. Misschien moet ik maar overstappen naar korte blurbs die ik elke dag plaats. Het is ook moeilijk voor mij om iets nieuws te plaatsen. Ik weet wel dat elk dingetje voor jullie nieuws is, maar misschien neemt mijn perfectionisme het hier toch een beetje over. Ik voel me bijna verplicht een te gek, lang verhaal te schrijven. Nee, dat klinkt veel harder dan het is. Maar het leven hier voelt gewoon al lang niet meer zo speciaal als het in de eerste paar dagen was. 

London (ik schrijf het maar op z’n Engels…) voelt bijna als een dorp. Niet dat ik alles in London nu wel gezien heb; elk hoekje en plekje verkend. Misschien wel het tegenovergestelde. Doordat mijn wereld hier relatief een klein oppervlakte in London beslaat, voelt het alsof ik in Alkmaar of een andere kleine stad woon (dat is iets anders dan een dorp, inderdaad). Elke dag loop ik tien minuten van mijn huisje naar Old Street station. Dan ga ik ondergronds, zodat ik verder niets van London zie. Als ik weer bovenkom, lijkt het alsof ik een paar minuten van huis ben. En dan ga ik naar school. Misschien heb ik eens een keer een tussenuur, die ik benut om naar de stad te gaan. Ik geef toe dat Oxford Street wat langer is dan de Langestaat, maar het voelt hetzelfde. En wat het reizen per metro betreft: ik roep al jaren dat er een metro moet komen in Alkmaar en omstreken. Ik overdrijf misschien wat, maar ik hoop dat jullie inzien wat ik bedoel. Verder doe ik mijn boodschappen in de supermarkt tien minuten verderop. Niet meer dan normaal. Niks geen Harrods of andere fancy shops, gewoon de Sainsbury’s op de hoek. Ik heb het gevoel dat ik in London leef, maar tegelijkertijd is het ver weg. Ergens verderop staat de Big Ben, en de Houses of Parliament. Maar dat is bijna even ver weg als Amsterdam van Alkmaar.

Ik was zaterdag weer eens in de Sainsbury’s. Aardige supermarkt, misschien net iets beter dan een Deen of een Dekamarkt. Het is zeker beter dan ik had verwacht van een Britse Supermarkt. Ik was nu eens niet voor een paar tomaten, die ik meestal per dozijn eet op boterhammen, tosti’s en andere dingen. Ik was er met al mijn roommates – behalve ”Venezuelan Guy” natuurlijk. We, eigenlijk ik, hadden besloten dat we boodschappen voor de hele week moesten doen, om zo te voorkomen dat we steeds op en neer liepen naar de dure 24/7 shop, onder ons flatgebouw. Omdat we van plan waren echt veel te kopen, zelfs broodmessen, moesten we iets hebben om de slappe plastic zakjes, denk Hema, in te vervoeren. Het is dan wel een soort Alkmaar, maar fietsen zijn hier nog niet uitgevonden. Laat staan normale tassen. Gelukkig wist iemand, ik weet niet meer wie, zich te herinneren dat er onder het trappenhuis een aantal winkelwagens stonden. Dus wij met een lege winkelwagen de straat op. Altijd leuk natuurlijk, die winkelwagentjes. Tien minuten later aangekomen bij de Supermarkt. Een uur en vele discussies later stonden we bij de kassa. Ten minste, als je een rij van tien huismoeders en vaders met karretjes een kassa mag noemen. We konden nog net het nummer van de kassa zien, en dat was – met opzet, waarschijnlijk – op een lange paal geplaatst. En dan hadden we nog de goede rij. Ik geloof dat de Britten van rijen houden. Nee, ik weet het wel zeker. Zeker als je bedenkt dat alle klanten zich nog keurig gedragen als we na een uur nog steeds tegen dezelfde rug aanstaren. Wat doe je op zo’n moment? Nog meer shoppen natuurlijk. Gewoon de winkel inrennen,en net als alle anderen in de rij iemand bij het karretje achterlaten. Ik geloof, en iedereen was het met me eens, dat er een tekort aan supermarkten is in ons dorpje. Misschien een idee voor de Albert Heijn? 

Terugrijden met een volle winkelwagen door de slecht onderhouden straten van een metropool is natuurlijk verschrikkelijk. Na twintig minuten eindelijk thuis. Hoppa, de lift in met dat ding, uitladen naaste de keuken. Mam, is dat geen goed idee voor jou? Je gaat gewoon naar de manager van de Deka, en je vraagt hem of je misschien een winkelwagentje mag leasen. Hij kan natuurlijk niet weigeren, aangezien je hem een paar Euro toestopt, et voilá, daar heb je je eigen winkelwagen. Nooit meer dat gedoe met die fiets. Niet? Ook goed hoor…

Het is nu maandag, en er is een aanzienlijk deel van de – voor ons – enorme voorraad opgegaan. Voortaan nog meer kopen dus, maar ik nooit meer op zaterdag naar de supermarkt in Engeland. Wat een gekken zeg.

Gisteren, dat is zondag voor de late lezers, was ik nog steeds in de shopping mood. Ik was pas laat wakker, waarschijnlijk omdat ik pas om 5 uur in m’n bed lag. Ik ben, samen met een aantal anderen uit de residence, naar een club met de naam ”Fabric” geweest. Ik denk niet dat ik er nog een keer heen ga. Je weet het natuurlijk nooit, maar de entree van 16 pond is me toch iets te gortig voor wat ze bieden. Het is wel een van de bekendste clubs in London, en dat betekent dat ik weer iets van mijn to-do-list af kan schrappen. (Wat er verder op die lijst staat weet alleen Allah, en ik, op het moment dat ik er iets vanaf schrap…). Enfin, ik was dus laat wakker. Geen kater overigens, want ik ga geen 4 euro betalen voor een biertje na het betalen van die super-entree. Ik wilde een printer kopen. Niet om stoer te doen in de metro, maar omdat ik denk dat het van pas gaat komen. (As we speak print Gabriele zijn tickets naar Venetië-en-weer-terug uit. Handig dus. Ik, als een ware fanboy, naar de Apple store om een leuk printertje te kopen. Natuurlijk met het fiat én geld van mijn roommates – behalve ”Venezuelan Guy” natuurlijk… HP gekocht. All in one, dat is wat dacht tenminste. De man van Apple store Regent Street was, denk ik, een beetje in de war door alle drukte. Misschien ook een beetje door mijn resolute optreden. Ik wees op de goedkoopste printer en vertelde hem dat ik ”Indeed, the cheapest one” wilde. Begreep-ie natuurlijk meteen, want hij maakte nou niet echt de indruk die dingen gratis door Apple thuis gestuurd te krijgen. Hij bracht me de doos; ik keek niet op de doos. Voortaan kijk ik altijd op de doos. Thuis blijkt het dus allemaal niet te kloppen. Gewoon in het ootje genomen door apple… Ik weet niet wat ik daarover moet zeggen. Vandaag teruggegaan en mijn geld teruggevraagd, want ze bleken goedkoopje niet meer te hebben. Alleen nog maar de allerduurste. Het vreemde is dat ze in de grootste winkelstraat van Engeland geen Mediamarkt, of een gelijkwaardige winkel, hebben. Alleen een of andere vage Indiase winkel, Curry’s, aan het einde, waar ze dan toch een goedkope printer hadden. En nu hebben we een Lexmark All in One. Indiase makelij natuurlijk.

Vandaag ben ik natuurlijk naar school geweest. Beetje moe nog wel, maar lang niet meer zo moe als vorige week. Ik ben eigenlijk wel blij dat het nieuwe er vanaf is. Het is allemaal een stuk relaxter nou. Iedereen in ons appartementje kent elkaar nu – behalve ”Venezuelan Guy” natuurlijk… We weten wat we aan elkaar hebben.

”When ”Venezuelan Guy” finally went home, he didn’t know what to expect. Would there be any new people? Maybe some burglars had stolen his belongings while he was away? So, bewildered and anxious, he entered the flat. He couldn’t believe his eyes. There were four other people in the room! He was scared and tried to make himself as small as possible. But he couldn’t hide. He had to introduce himself to convince the new people he was normal. He told them his name, and they told him their names. That was to much for the poor soul. He ran away and wasn’t seen near the flat for a couple of days. One day he had to come inside, to wash his clothes. Making normal contact was still too difficult. With some primitive sounds he tried to make clear what he wanted. They didn’t understand him. He tried to avoid them ever since. The new people saw once every two or three days. Then he would eat something, or watch TV.

Ik moet een CD-cover ontwerpen. Ik heb besloten de cd van het album Antics van Interpol opnieuw te ontwerpen – het was de enige witte cd cover die ik had. Over 5 weken moet hij af zijn. Met boekje en al. Het klinkt als een leuke opdracht. Ik ga denk ik een foto op de cover zetten. Ik hoop dat het fototoestel snel aankomt haha.

4 Reacties

Opgeslagen onder 1

Categorie: Life, London, School, shopping, venezuelan guy, village