Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste post. Sorry for that. Dit wordt waarschijnlijk een korte update, maar je weet maar nooit…
Vandaag is een rustige dag. De combinatie van huiswerk, de grijheid van de Britse lucht en de trance van het voorbijrazende verkeer zorgen voor een zekere loomheid. Ik moet me een beetje opladen voor een week school, denk ik. Maakt niet uit, ik kan tenminste zeggen dat ik uit ben geweest in het nieuwe SoHo. Het blijkt dus dat er zich een nieuw alternatief uitgaansgebied ontwikkeld op loopafstand van mijn flat. Eerder berichtte ik al over een uitgaansgebied op loopafstand, maar dat ligt oostwaards en bestaat vooral uit restaurants. Waar ik vrijdag was, ligt west van mij: gewoon de City Road aflopen en dan rechts afslaan. Er zijn geen toeristen, en de sfeer is goed. Ik kwam zelfs langs een club waar LeLe optrad, het andere project van P. Fabergé. Als dat geen leuk gebied is, weet ik het ook niet meer.
Zaterdag heb ik gevoetbald met Jens uit Noorwegen en Diego uit Colombia. Zij doen allebei ook Media and Arts, zij het in de andere groep, de fotografiegroep. Over twee weken wisselen we. Dan ben ik de fotografiegroep. De spiegelreflexcamera van Paps is al onderweg, dus dat belooft wat. Ook wat betreft foto’s van London. Ik begrijp dat jullie al ongeveer 4 weken opp het puntje van jullie stoelen zitten te wachten op visuele berichtgeving, in plaats van al die letters. Nog een week geduld dus, en dan zal de ene topkwaliteit foto na de andere jullie om de oren vliegen. Ik zal ook mijn best doen om photoshop te downloaden, om mezelf te retoucheren. Ik ben niet zo’n fotoman.
Er staat hier trouwens al een paar weken een pittig windje. Precies zo een die je kunt vinden in de Hollandse polders. Ik kan ook niet verklaren waar het vandaan komt. Daarbij is het ook vrij teleurstellend dat er gewoon nauwelijks regen valt. Ik zag er al naar uit om als een Britse gentleman in de straten te flaneren met m’n zwarte supersize paraplu (die ik nog moet kopen). Maar praktisch gezien ben ik wel blij. Ik loop elke dag waarschijnlijk wel een aantal kilometers, en dan reken ik de tochten in de verschillende metrostations niet mee.
Ik heb besloten om nog meer te gaan lopen, en meer de bus te nemen. Ik ben hier maar voor 6 maanden en ik wil zo veel mogelijk zien en weten van London. Dat betekent huiswerk, want het aanbod is gigantisch natuurlijk. De uitgaansgebieden zal ik wel te weten komen, maar ik wil ook de leuke markten en leuke straatjes weten. Niet dat ik niet van plan was om die allemaal te weten te komen, maar ik merk nu dat de tijd wel erg snel gaat. Ik heb nog maar 5 maanden in London, dus ik moet opschieten. De laatste maand heb ik ook nog eens opgeofferd aan mijn Internship.
Eerst wilde ik geen internship (stage) doen, omdat het me was afgeraden door de school. Ik was maar een simpele semester student en ik zou meer hebben aan een cambridge examen. De stage is fulltime, dus geen school voor 4 weken. En omdat ik hier maar voor 6 maanden ben, is dat een grote hap uit mijn tijd hier. Ik moest ze eigenlijk wel een beetje gelijk geven. Totdat ik besefte dat ik hier was voor de ervaring. Dat examen kan ik altijd nog doen; een maand werkervaring bij een bedrijf in de mediasector in London kon ik eigenlijk niet laten liggen. Dan maar wat lessen missen. En ik denk dat werken bij een Engels bedrijf erg goed voor mijn engels zal zijn. Ik wil niet helemaal door de mand vallen als ik Daphné weer tegenkom. Native speakers zijn er genoeg hier natuurlijk, maar ik bevind me toch in een andere wereld. Ik zie eigenlijk alleen maar buitenlanders. En ik ben bijna altijd beter in Engels. Nou ja, boeiend. Wie kan zeggen dat hij net is weze voetballen met iemand uit Noorwegen en Colombia op een betonnen veldje in hartje London. Vanavond uit eten met een paar Fransen. Morgen praten met dat meisje uit Barcelona, en dan socializen met de Russen. Ik moet altijd lachen als ik Zwitsers hoor praten in hun rare Duits. En de meeste Italianen zijn gewoon raar. Maar dat wisten jullie al. Nu we het toch over italianen hebben: Gabriele heeft het erg moeilijk met de vrouwen in zijn leven. Mama en zijn vriendin zijn natuurlijk allebei Italiaans, en dat maakt ze erg sterk – om het zo maar even uit te drukken. You don’t call: I kill you. Dus elke dag een uur bellen met zijn vriendin. En daarna mama goedenacht wensen. O, en hij doet geen olie in zijn eten. En geen boter. Het hele beeld dat ik had van Italië is overhoop. Waar zijn die Siciliaanse taferelen, waar elke gezin eet van 4 uur in middag tot 11 in de avond?
Als ik nog meer ingevingen krijg over het leven in London zal ik het zeker posten. Ciao
4 Reacties
maandag, 27 oktober, 2008 at 1:07 pm
natuurlijk ben ik de eerste die een berichtje post. Ik zit al de hele dag achter mijn computer aan mijn verslag te werken, net als gister en eergisteren… en dan is een beetje afleiding toch wel fijn. Jammer dat er op internet toch een beetje te veel afleiding te vinden is, waardoor het natuurlijk niet opschiet en ik dus al drie dagen achter mijn computer zit in plaats van die ene dag die ik had ingepland.. maar goed daar gaat het natuurlijk niet om. Waar het wel om gaat is dat ik stiekem toch blij ben om weer een berichtje van je te lezen. Als ik rijk was geweest was ik zeker langsgekomen om samen de Londense markten af te struinen. Dat vind je vast niet leuk met mij, dus eigenlijk heb je geluk dat ik niet rijk ben.
Maar dat van die Italianen vind ik heel vreemd. Mijn huisgenootje is Italiaans en die bevestigd alle vooroordelen toch wel. Ook roept ze vaak genoeg naar me dat ik in Italië moet gaan wonen als ik weer eens aan het zeuren ben dat de tafel nog net afgeruimd mag worden, omdat ik nog aan het natafelen ben.
Wat kan een saaie huiswerkdag toch een langbericht opleveren.
De groeten aan p. fabergé, dan doe ik de groeten aan de pigeon detectives vanavond!
woensdag, 29 oktober, 2008 at 9:19 pm
brammarb! amai! ik post voor het eerst een berichtje, ik schaam mij dieper dan diep, maar dieper dan diep kan ik niet gaan natuurlijk. Goede keus, die stage! ik wil mijn stage ook in het buitenland gaan doen (en nee niet in belgië:P, maar het buitenland vanaf belgië gezien) en ga binnenkort maar eens informeren hoe de aap in de steel steekt. ik wens u veel succes met de markten afstruinen en als ge hulp nodig hebt kunt ge me bellen, maar helaas kom ik niet naar u toevliegen. Daaaaaag !
zaterdag, 1 november, 2008 at 8:39 pm
@ guda: bedoel je nederland:P?
Wat betreft het ding waar ik eigenlijk op hoor te posten: je moet gewoon doen wat je wil doen, en die bloody british vertellen to shove it! Verder heb jij waarschijnlijk de enige buitenlander die zich niet aan de vooroordelen van zijn land houdt, want het is heel normaal voor buitenlanders om dat te doen (ik projecteer dat nu even op de buitenlander/limburgers die ik heb leren kennen).
Toch fijn om weer eens wat van je te horen:D
dinsdag, 18 november, 2008 at 9:39 pm
Mijn reacties op dit bericht:
Wat heb ik nou in mijn zak zitten? Ik heb een twee feestjes in mijn skinny jeans, drie vier vijf feestjes in mijn skinny jeans jeans.
Ik heb gister een paraplu met leopard print gekocht bij de Macy’s, mijn knalpaarse is al uiteengereten door de Pittsburghse regenwind buien.
Goed idee om een internship te doen ipv een examen, met dat examen kom je wel binnen bij engelstalige uni’s en dat soort gedoe, maar die kan je inderdaad vast wel ergens anders doen. En een beetje internationale werkervaring is nooit mis.
Verder val je echt niet door de mand als je me weer tegenkomt, mate. Hoe denk je dat ik nu praat? Yeah, like that you know, youre damn right and stuff. Ik ben eerder bang om jou tegen te komen, maar hee dat is het enige nadeel van the American dream. Oja en de overtollige calorieen. Ik snap Gabriele wel.
Heb je nou al fotoles? Show us some lovely London pulease.