Ik heb deze vrijdag mijn eerste lasagna gemaakt! Een echte lasagna, niet een ‘‘beetje van maggi, een beetje van Bram” lasagna. De reden was dat we twee gasten hadden die mij hadden gevraagd een lasagna te maken. Ik had dus geen enkele keus dan het te doen, en ik moet zeggen dat ik altijd al een lasagna had willen maken. Het is toch een deel van je opvoeding, nietwaar? Het was wel een gedoe, moet ik toegeven. Aangezien ik er nog nooit een gemaakt had, en Gabriele ook niet wist hoe je dat nou moest doen (zijn moeder maakt het altijd voor hem), moest ik wat recepten googlen. Daarna besefte ik op de valreep dat ik geen goede ovenschotel had. In een tussenuur ben ik vanuit school naar de plaatselijke markt gerend – de Mark and Spencer heeft alleen nog maar kerstspullen in de schappen – om er eentje te kopen. De gasten hadden zelf aangeboden de ingrediënten te kopen, dus dat was een zorg minder. Toen alles gereed was, heb ik samen met Gabriele meer dan een uur in de keuken gestaan, met een goede lasagna als resultaat. Jullie kunnen het recept zien op www.kokkerellenmetbram.com.
Vorig weekend was het natuurlijk Halloween. Nou ja, natuurlijk… Ik moest er herhaaldelijk aan herinnerd worden, want het zat nog niet echt in mijn systeem, om het zacht uit te drukken. Ik hou niet zo van themafeestjes. Maar goed, aangezien iedereen die ik kende naar Halloweenfeesten ging, en ik geen goede reden had om in een zielig hoekje alleen achter te blijven, maakte ik me figuurlijk op voor mijn eerste Halloween. Figuurlijk, aangezien ik maar niet verkleed ging… Misschien een beetje slap, maar ik had geen zin om midden een club te staan met een rubberpak en een gasmasker op m’n hoofd. Beetje oncomfortabel. Nee, gewoon slap. Het plan was om naar het Halloweenfeest in ”the Ministry of Sound” te gaan. MoS is de grootse club in London, en dat is voor mij eerlijk gezegd een afknappertje. Ik ging toch, no problem, ik ben de moeilijkste niet tijdens Halloween. Kaartje was 15 pond, en dat is voor mij eerlijk gezegd een afknappertje. Ik ging toch, no problem, ik ben de moeilijkste niet tijdens Halloween. Jullie horen het al, het begon goed. Toen we, na de nodige pre-parties in verschillende appartementen, om een uur of half 1 eindelijk bij de MoS waren aangekomen, zakte de moed me helemaal in de schoenen. Er stond van 50 meter, aan beide kanten van de ingang. En na enige rondvragen: alleen diegenen met een kaartje kwamen erin. Ik niet dus. Gelukkig was ik met een aantal mensen die ook niet zo blij waren met de MoS, zodat ik niet alleen de weg naar huis terug hoefde te vinden. We waren met zijn vieren: Andreas, Emilie, Diego en ik natuurlijk. We slaagden erin een bus te vinden die in een voor ons redelijke richting ging. Ergens bij het eindpunt van de buslijn werden we eruit gegooid. Om meteen de Macdonalds in te rollen… God, vergeef me voor deze zonde, opdat u me weer in genade aan zal nemen. Amen. Daarna de volgende bus gepakt. Het was ondertussen al een uur of half 3, en we wilden toch langzamerhand wel eens thuis komen. Met thuis bedoelde niet alleen ik mijn appartement, maar ook de rest. Let’s go to Bram’s place… Dat is eigenlijk het enige nadeel van het wonen in een residence: iedereen die in een host family leeft, blijft zichzelf maar uitnodigen. Waar is die privacy??
Enfin. De bus van de Macdonalds naar mijn flat bleek niet all the way te gaan, ongelukkigerwijs(!). Ook nog een stuk lopen dus, midden in de nacht. Eenmaal thuis wat extra drank gehaald, goede gesprekken gevoerd: erg gezellig dus, uiteindelijk. Geen prototype Halloween, maar toch.
Intussen, op de werkvloer. Afgelopen donderdag moesten alle designprojecten klaar zijn. Met alle projecten bedoel ik mijn CD cover, een magazine van twee pagina’s over Alan Fletcher, en een poster over lettertypes. Die poster moest bestaan uit eigen foto’s van lettertypes in London, met een gezamelijk thema. Dus bijvoorbeeld een poster over winkellogo’s, of constructie, het thema dat Ira en ik (we moesten met z’n tweëen werken) hadden bedacht.
Doordat we drie projecten op een datum moesten afronden, kon ik mijn CD cover (en boekje) niet afmaken zoals ik voor ogen had. Ik had goed nagedacht over het uitprinten van het boekje bijvoorbeeld. Voor een mooi boekje moet je pagina 1 vastmaken aan pagina 10; pagina 2 vastmaken aan pagina 9; enzovoorts. Ik had alleen de voorkant en de achterkant aan elkaar vastgemaakt. Alleen de omslag klopte dus. De rest was complete chaos… Ik ben van plan om er nog een aantal uur aan door te werken, zodat het ”perfect” is, en ik het misschien ook aan jullie kan laten zien. Want het idee is wel goed.
Niet helemaal happy met mijn werk, maar happy met de rest in London-land, hobbel ik voort naar de fotografie zesweekse. Na zes weken hebben we een heuse tentoonstelling van ons werk. Gelukkig heb ik supercamera, die zelf mooie foto’s kan maken. Ik hoef hem niet eens vast te houden…
5 Reacties
dinsdag, 11 november, 2008 at 3:53 pm
Ha Bram, leuk weer blogs van je te lezen. Wat is London toch een leuk dorp zo te horen , helemaal students town, alles is om de hoek, het uitgaan, de ovenschotel , de Mc ; je weet dat je als Mac gebruiker een bezoek aan de Mc te tolereren is; ik berciht je vanuit een onbeveiligde verbinding bij een klant van mij, een opleiding voor installatiemonteurs, waar ik net enkele 19 jarigen gesproken heb. Leuke gasten,met soms hun problemen, soms hun ongevallen . Sporten is leuk, maar er wordt veel gebroken hoor. Het is al haast donker, de wintertijd is in he tland, alleen de sneeuw nog. Ondanks de korte dagen met weinig zon, is mijn stemming minder herfstig dan normaal in deze tijd van hetjaar, dus dat is een goed teken. Dat komt toch ook van het vele fietsen waarmee ik de tand des tijds voor probeer te blijven (een typisch 50+ trekje, maar allicht gezonder dan Botox etc. De laatste Murmellius ouderraad vergadering komt er aan, dan snij ik de laatste navelstreng draadjes door die mij nog verbinden met mijn en jouw oude school. Misschien Maaike? Ik benn haar al “subtiel”aan het bewerken. Vanavond Sintere Sinte Maarten, vol verwachting klopt dan ons hart voor de echte Sint, en dan kerst, en dan ben je jarig! Nu nog foto’s op je blog ! Geniet ervan! Paps
dinsdag, 18 november, 2008 at 10:00 pm
Nu ook al een kooksite? Wat een ambities, ik moet ook maar even aan de slag. Ik leer hier alles over zelfstandigheid en ojeetje als ik terug ben kan ik Utrecht appeltje eitje aan. Behalve de homecooked meals! Elke dag met mijn dienblaadje en dan maar kiezen, dat is natuurlijk nog wel eens lastig. Klaar met eten, dienblaadje wegzetten en dat was het dan. Bordje niet leeg, foodfight gehad? No problemo, de (zwarte) employees ruimen het wel op. Keihard maar true life Duquesne. En geen tijd voor dining hall, ach dan haal je toch een lekkere burger bij de Macdou. Ik heb 2 hapjes chickenburger en 1 hapje double cheeseburger gehad en daarna mijn vow dat ik in Amerika niet stomweg MacDonalds voedsel zou verorberen verbroken. Wat een moment van zwakte!
Nu nog een fotosite! Haha ja het is karma, dan moet je maar niet zo veel praten over je fotocamera. Ik krijg bijna het idee dat je hem bedacht hebt, weer wat anders dan een imaginary friend.
vrijdag, 28 november, 2008 at 3:54 am
Brammie, welke zin uit je gedicht bedoel je? Ik heb jouwes inderdaad op mijn compie en zojuist nog even nagelezen, maar ik snap niet echt wat je bedoelt.
No problemo, computer opschoot en internetten om 1 uur snachts is de normaalste zaak van de wereld in de wereld van daphné.
Ciaoo
maandag, 1 december, 2008 at 12:00 pm
duuuuude! je kookwebsite doet het helemaal niet!
maandag, 1 december, 2008 at 10:44 pm
He Bram, ik kom er toch niet helemaal uit met die engelse inhoudsmaten. En je schreef over 15 eetlepels goeie extra vierge olijfolie… moest dat niet 1,5 zijn ? Het is zo’n vette lasagna geworden !
Verder mijn complimenten. Goed beschreven, makkelijk te maken, aantrekkelijke foto’s ( wat voor camera heb je ?) en ook nog eens snel klaar. The kids loved it…. !
Well done, old chap !
Klaas