Engelse maten

Spring naar reacties

Laat je niet foppen door mijn lange afwezigheid! De tijd gaat in Engeland nu eenmaal veel sneller dan in de rest van de wereld. 

Vandaag was weer zo’n snelle dag. Het is ergens wel jammer dat die bloody English niet gewoon kunnen rekenen, want langer is beter. Ik was natuurlijk aan het werk op mijn stage-adres. Dat doe ik nu elke dag, sinds vorige week maandag – behalve de woensdagen natuurlijk. Ik moet wel up-to-date blijven met mijn fotografie lessen. Vorige week moesten we foto’s nemen van oppervlaktes, het liefst in vorm- en betekenisveranderende close-up. Dat komt natuurlijk de kwaliteit van de foto ten goede, omdat je moet nadenken. Of zoiets. Ik verzin ook maar wat hoor. En ik mis een hoop theorie, omdat ik er alleen met de praktijklessen ben. Nou had ik me van te voren al een beetje ingelezen (het instructieboekje van de camera blijkt een hoop nuttige informatie te bevatten…), maar een beetje professionele hulp is niet zo slecht op z’n tijd. Ik weet nog niet precies wat mijn volgende project gaat worden, maar het zal iets worden met mijn reis naar school. Die ik niet meer maak, sinds ik die stage loop…

Misschien mag ik de reis naar kantoor op een arty manier fotograferen. Er komt een hoop langs als je langs de Prada en Louis Vuitton rijdt. Je begrijpt het al: ik werk in de PC Hooft van London. Niet helemaal, maar een zijstraat geldt ook, toch? Ik geloof dat het PC Hooft equivalent King’s Road heet. Er is nog een andere straat die er aan vast zit – London is per slot van rekening ook groter dan Amsterdam – en waar al de grote merken zitten. Maar individuele designers en de enige Boulangerie-Patisserie van Engeland zitten er genoeg. De lunch is in ieder geval elke dag anders en elke dag erg goed. Ik werk samen met Diego Colombarolli (uit Zwitserland, maar je met die achternaam is hij gewoon een Italiaanse landverrader), en die wil, ondanks alle kwaliteit-voor-dezelfde-prijs, nog altijd een paar keer week naar de Mac… Daar wordt niet echt met engelse maten gemeten, om in het thema te blijven (en het zacht te zeggen). 

Ik vertrek elke dag om acht uur uit mijn flat om maar om negen uur aan te komen op ‘t kantoor. Ik zal eerst even uitleggen wat ”’t kantoor” nou precies is. Ik ben een ”intern”, samen met Diego dus, bij EF publications. Publications maakt deel uit van EF Office England, waar ook bijvoorbeeld Marketing, Sales, taalreizen, bussinesseducation, Internetpublications en enzovoorts onder vallen. Allemaal in het gebouw waar ik ook in zit. EF Office maakt op haar beurt natuurlijk weer deel uit van EF (worldwide). EF (worldwide, want dat is het) heeft ook weer meerdere subgroepen. Zoals Education, waar ik als ”Intern” ook onder val, en nog een aantal andere dingen. Ze hebben bijvoorbeeld ook reisverzekeringen voor taalstudenten, onder de naam Erika… En ga zo maar door. O, en ze komen uit Zweden. Dus zeker de helft van van de mensen in mijn gebouw spreekt Zweeds. Nog steeds maar twee Engelsen op 300 man. Ik geef het op. Ik ga nooit een Engelsman ontmoeten in London. 

Ik zou gaan beginnen met vertellen over de verschrikkelijke ochtendspits naar de stage. Vandaag miste ik vier treinen in Euston station. Victoria line south bound, pfff. Het was zo druk dat ik gewoon bang was dat we met zijn allen iemand van het perron zouden duwen in ons enthousiasme om aan boord van een iele metrowagon te komen. Please mind the gap, inderdaad. Nou hebben ze wel een geul aangelegd tussen de rails. Dan zou je het kunnen overleven, als je op de een of andere manier niet geëlektrocuteerd zou worden door de 5 inch(!) dikke stroomkabel die er ook nog loopt… En ik ben ook nog eens veel te lang om niét in het midden van de trein te staan. Ik voel m’n nek nu nog. Maar het is best wel leuk als je er eenmaal aan gewend bent geraakt. Ik pleit hier, wederom, voor een een metro in de Randstad. Iedereen met zijn zwarte pak en actetas opeengepropt in treintje. En de machinist spreekt alsof hij net heeft leren spreken van zijn Amsterdams-Marokkaanse moeder terwijl hij moe was. Dan is het staren naar een houtje-touwtje of een visgraatje opeens niet zo vervelend meer.

Morgen meer. Of overmorgen. In ieder geval ben ik nog niet klaar. Voor nu wel, ok, maar het verhaal is nog niet uit. Het is nog niet over zijn hoogtepunt heen, waar dat ook mag zitten. De mazzle.

3 Reacties

Opgeslagen onder Life

Categorie: Engelse maten, Life, London, more, sleep, traffic, work