please yield

Spring naar reacties

Mijn eerste pakjesavond waar ik niet thuis was met mams en paps is eigenlijk geruisloos voorbij gegaan. Behalve dan dat ik een driehoekig pakje kreeg op vrijdag 5 december. Mijn moeder had me op de maandag ervoor eigenlijk al gewaarschuwd. Niet voor de vorm van het pakje, maar voor het feit dat ze een pakje ging sturen. Dat zei ze natuurlijk niet in die bewoordingen. Ze wilde iets versturen dat groter was dan een brief, zodat ze het niet naar mijn apartement kon sturen. Ze vroeg of ze het dan naar mijn stage-adres moest sturen, of naar de EF school, net als met de camera. Ik dacht dat de school het best zou zijn. En zo geschiede, als het ware. Op vrijdag ging ik naar de ”Activities Office’‘, een aparte kamer in de school waar alle buitenschoolse activiteiten door twee mensen worden geregeld. Of ze nog een pakje hadden. Voor wie? Bram de Jongh. Gelach. Reken maar dat we een pakje hebben. Een driehoek, haha. Ze overhandigden me de driehoek, die ik natuurlijk een verbijstert in ontvangst nam. Ik moest ze vooral laten weten wat erin zat, want dit hadden ze natuurlijk nog nooit meegemaakt. Blijkbaar heb je alleen maar saaie mensen bij EF, want zeg nou eens eerlijk… In Nederland ontvangen we toch dagelijks de vreemdste vormen. Ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld. Ik had een bizarre 9 hoek verwacht, met een punt die het pak geheid onhandelbaar zou maken. Nou ja, volgende keer beter… Ik nu ook aardig opgelaten. Een driehoek kon alleen maar een surprise betekenen! Mijn Belgische vriend Andreas, een beetje het type Max plus, was aardig onder de indruk, dus dat betekende originaliteit. Hij heeft de gewoonte om de raarste dingen op de raarste plekken te tekenen. Ik zal, als ik adres weet, een link naar zijn ”website” plaatsen (het is een myspace, zucht). Hij heeft ook de neiging om zomaar een verhaal te vertellen over rare figuren in fantasiewerelden. Misschien omdat hij te veel ”van-dat-soort-boeken” leest. Het soort ”The hitchhikers guide to the galaxy”. Max en hij zouden zeker een keer moeten brainstormen. (Tip!)

Nou goed. Eenmaal thuis met ”le packette triangulair” – wat dan weer vrij soepel en rond klinkt – begin ik met uitpakken. Eerst het bruine pakketjes papier verwijderen. Dan een verbaasde blik werpen op wat overduidelijk een kaas moet voorstellen. Hoe nostalgisch. Met grote letters allerlei kaastyperingen en Beemster op het knalgele kaaspapier natuurlijk. Ik verwachtte bijna een kaas in de kaas aan te treffen als ik het geheel zou openknippen, maar ik ben Buufje niet gelukkig. Nog niet (Tip!).

In het kaasomhulsel trof ik na enig vechten met lijm en tape een chocolade letter Sint-style – de B was helaas niet meer gevonden in de Hema -, twee boeken en een gedicht. Een boek over ”het bizarre Engels van Nederlanders” (getiteld ”I always get my sin”), met daarin een aantal geweldige uitspraken die allemaal in de trant van ”this time I see it through the fingers’‘ zijn. Ik citeer: ”Anywhere near in the future this will disappear as snow for the sun”. Nog een: ”as he needs a big loaning, he has changed from bank”. De  laatste: ”That is very short to the curve”. Hilarisch, en mijn roommates hebben natuurlijk geen idee waarom dit nou weer grappig is. Ik kan het ze ook niet uitleggen zonder een volledige Nederlandse les te geven. 

Het andere boek was ”On the road” by Jack Karouac. In het Engels natuurlijk, hell yeah. Ik ben al begonnen, maar ik heb helaas niet zo veel tijd om te lezen. Het cyberleven is voorlopig nog belangrijker. En dan het gedicht. Volgens mijn moeder volledig gemaakt door mijn zusje, Maaike ”Brahaam-niet-doen!!” de Jongh. Ik ga het hier dus maar niet publiceren, voordat ik mezelf weer onmogelijk maak. (Wat is het toch leuk om te overdrijven…). Ik zeg alleen dat het over een Kaas en Sinterklaas en Sinterkaas en London en London-kaas gaat. Erg creatief, haha. Het gedicht was er voor de kaassurprise, wat dan weer de kaassurprise verklaard. Een gedicht over kaas en Sinterklaas, wie verzint het? (Om niet te zeggen dat het ook nog eens fantastisch rijmt).

Bedankt iedereen voor deze geweldige surprise. En bedankt Sinterklaas voor de Nintendo Wii die nu thuis op me staat te wachten, hehe. Ik zal een lijstje voor mijn verjaardag op stellen, just in case. 

Morgen is het weer een nieuwe dag. Die dag gaat me, alles verloopt volgens plan verloopt, een tripje naar Manchester United bezorgen. All fun and Games dus. Het is een georganiseerde trip met bus en al, dus Boris, ik en Jens moeten vroeg op. We vertrekken 9 uur naar Embankment, om daar hopelijk een aanknopingspunt én een ticket aan te treffen. Voorlopig hebben we alleen de verzekering van de ”Activities Office’‘ mensen dat alles is zoals het hoort te zijn. Ik vertrouw ze maar: dit soort dingen doen ze elk jaar, zo niet elke maand. Ik heb er in ieder geval zin in, en omdat we zo vroeg vertrekken, hebben we misschien nog de mogelijkheid om een Mancuniaanse pub op te zoeken. Beetje cultuur happen hoort er ook bij, nietwaar? Ik zal wat foto’s nemen, en die op hun beurt weer op de plaats zetten waar jullie er ook wat aan hebben. 

Over jullie gesproken: het aantal comments is schrikbarend laag. No offence. Ik schrijf toch wel. Ik begin het weer leuk te vinden. Zeker als er leuke dingen zijn om te vertellen.

22 Reacties

Opgeslagen onder 1, Life

Categorie: bla, Life, London, Sinterklaas, Voetbal