I’m back part 2

Ik probeerde na het plaatsen van de plaatjes door te typen, maar dat lukte op de een of andere manier niet. Dus dan maar een nieuwe post. Ik weet ook nog steeds niet hoe ik mijn pagina zo krijg als Daphné. Zij heeft maar één pagina, maar daar staat steeds maar één post op. Als je een andere post wilt, moet je die aanklikken in een submenu. Daphné zegt altijd wel dat ze een totale noob is op het gebied van computers en andere technische zaken, maar ondertussen! En dan niet weten wat een RSS feed is, maar dat ter zake. Misschien dat iemand die dit leest weet hoe het moet. Tot iemand me dus helpt post ik gewoon alles achter elkaar, lekker onoverzichtelijk. Ik heb ook geen zin om zelf uren te kloten om niets.

Nog even over die residence. Het gebouw ligt in zone 2. Zone 1 is het hart van Londen; er is als het ware een cirkel van een mijl getrokken om de Big Ben. Daarna komt zone 2, dat is nog een keer een mijl erbij. Ik zit in zone 2, dus ik zit ongeveer 3 kilometer van het centrum af. Mijn school ligt achter Waterloo station, dat op haar beurt weer aan de noordkant uitkijkt op de Thames en de London Eye. Al met al is het ongeveer 4 kilometer naar school, but don’t shoot me if I’m wrong. Naar school ga ik vanzelfsprekend met de metro. Het is wat dat betreft wel een enorm voordeel dat ik in zone twee blijk te zitten. De metro kosten zijn meteen een stuk lager dan beraamd. Ik dacht eerst ergens in zone 6 te zitten, en dat is qua metro kosten een vervelende plek om te wonen. Ik kan natuurlijk altijd nog een superabonnement kopen waarmee ik heel Londen zou kunnen bereizen met één kaart, maar ik zie niet in waarom. Het centrum is groot genoeg voor mijn ambities(?), dus waarom meer geld uitgeven.

Wat betreft geld uitgeven gaat het steeds beter in de UK, gelukkig. De pond staat op een historisch dieptepunt ten opzichte van euro, las ik laatst. Dat belooft veel goeds. Al is het natuurlijk zielig voor al die Britten die zo hechten aan hun geweldige Pound-Sterling. Ik kon het nooit uitstaan dat de meeste simpele Brit met gemak een tweede huis in Spanje kon kopen. Not anymore, the Euro is coming! Al gun ik het de Britten weer van harte als ik uit hun landje ben, natuurlijk. Het voelt toch een beetje als mijn tweede vaderland, al ben ik er pas een keer geweest… Ik kan ook niet vertellen hoe dat zo komt, maar het gevoel is gewoon daar. Elke keer als ik naar de BBC kijk, krijg ik toch een beetje het gevoel van de NOS. Elke keer als ik naar het Engels nationaal elftal kijk, dan weet ik hoe de Britten zich voel als ze weer eens verloren hebben. Zoiets. Engelse humor idem dito, maar dat komt ook een beetje door het accent. Puur inhoudelijk is het vaak net zo slap als Nederlandse humor… Misschien zegt dat al genoeg. Volgens mij kunnen de engelsen ook ontzettend om ons lachen, vooral ons accent als we engels praten. Gelukkig zijn de Duitsers er….

I’m back

Ik zit hier in m’n kamertje te staren naar de regen. Ik heb net een comment achtergelaten op daphné d’r blog, als een soort van nieuwe start in cyberland. Alles schiet er een beetje bij in. Ik ben nu al bijna 4 maanden thuis, uitgezonderd wat vakantiewerk en een vakantie naar de VS. En het vreemde is dat ik in een soort van non-actieve stand ben gesprongen die nergens toe leidt. Ik weet bijvoorbeeld nauwelijks meer wat ik vorige week gedaan heb, behalve dat het gewoon erg weinig was. Daar moet een einde aan komen. Ik ben anders bang dat ik in Londen veel te lui wordt: iets wat gewoon niet kan en mag gebeuren.

Misschien is het omdat ik er al te lang naar toe leef. Onderbewust heb ik denk ik, en dat inzicht heb ik pas een paar dagen, gedacht dat het nieuwe leven in Londen pas op gang zou komen. En daar heb ik naar geleeft. Ik heb jullie allemaal misschien maar een of twee keer gesproken. Ik ben nauwelijks meer op msn of facebook, en mijn blog was ik praktisch vergeten. Gewoon omdat ik toe ben aan een nieuwe uitdaging, betekent het nog niet dat ik de hele dag op m’n luie reet mag zitten. (Dat is even een vermaning naar mezelf toe, een vermaning die eigenlijk geen zin heeft aangezien ik over twee weken al vertrek…). Maar toch. 

Dus ik ben vrijdag naar Bergen JAzz and Sail geweest. Gezellig praten met ex-murmellianen, biertje erbij, noem het maar op. Weer een beetje onder de mensen. Het klinkt een beetje sneu eigenlijk, maar ach. Ook heb ik een mail gestuurd, voor een afscheidsfeestje. Wat een raar woord is, omdat ik het helemaal niet beschouw als een afscheidfeestje. Ik wil gewoon jullie verhalen horen. Ik wil weten hoe het is met jullie studies, jullie huisjes, jullie boompjes ende jullie beeskes. Mijn verhaal volgt natuurlijk vanzelf, op deze blog of volgend jaar als waarschijnlijk terugkom.

Nou, genoeg zielig gepraat, tijd voor de praktische zaken! Ik ben al weer een tijdje bezig met de voorbereidingen voor the london experience. Ik heb alles geregeld met de verzekering, de Vereniging voor Arts en Auto (geweldig blad geven die uit btw), die alles perfect voor me gaat dekken. Mocht ik worden neergestoken, en die kans zit er dik in aangezien mijn residence dicht bij Hyde Park staat, dan betalen zij de kosten. Isn’t it great? Van mijn residence dan, bedoel ik. Ik weet eidelijk waar ik al die tijd ga slapen, koken, internetten, chillen, relaxen en chillaxen als ik niet in de stad ben. Of stabbed in the back. Ik moest het allemaal zelf uitzoeken. Ik moet van EF nog steeds de officiële informatie krijgen over mijn residence. Ik hoop maar dat dat snel komt komt, anders zou ik ook niet weten waar ik een sleutel zou moeten halen. Nou ja ik kan altijd nog in een hostel blijven slapen voor een paar weken. Maar zoals het er nu uitziet verblijf ik voor 135 euro per week in een vierkamerappartement, compleet met keuken (met magnetron Daphné), wifi (erg belangrijk), badkamer (heel erg belangrijk, je zou maar ergens op een donkere gang met zn allen moeten douchen voor een half jaar…), en woonkamer met tv. Ik zal er verblijven met nog drie anderen, waarvan ik nu nog de namen niet weet… Ik hoop maar dat ze hebben gekeken naar mijn hobby’s, en voorkeuren. Nou, zo ziet het eruit: